Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ: ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 17/5, 11:00, ΜΟΥΣΕΙΟ

Τους τελευταίους μήνες διεξάγονται διαπραγματεύσεις μεταξύ της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  και των «θεσμών» (Κομισιόν, ΕΚΤ, ESM, ΔΝΤ) για το κλείσιμο της β΄ αξιολόγησης στο πλαίσιο των μνημονιακών υποχρεώσεων που ανέλαβε η χώρα με την υπογραφή του τρίτου μνημονιακού προγράμματος το καλοκαίρι του 2015. Για άλλη μια φορά ο εργαζόμενος λαός γίνεται θεατής της ίδιας κοροϊδίας, καθώς οι διαφωνίες μεταξύ των δανειστών, απόρροια των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών μεταξύ της γερμανοκρατούμενης ΕΕ και του αμερικανοκρατούμενου ΔΝΤ, συνίστανται απλά και μόνο στον τρόπο υλοποίησης νέων δυσβάστακτων αντεργατικών-αντιλαϊκών μέτρων. Παρά τις δηλώσεις Τσίπρα, «Δεν θα νομοθετήσουμε ούτε ευρώ μέτρα» η συγκυβέρνηση με θρασύτητα την επομένη της Εργατικής Πρωτομαγιάς ανακοίνωσε ότι βγήκε «λευκός καπνός» από το Hiltonγια την ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να βρίσκεται πλέον σε πολιτικό αδιέξοδο και το ΔΝΤ σε αντιπαράθεση με την ΕΕ να επιμένει στη μείωση του στόχου για 3,5 % πλεόνασμα για μετά το 2018, αφού τα «νούμερα δεν βγαίνουν» σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των τεχνοκρατών του, το 4ο μνημόνιο  έρχεται προς ψήφιση, όπως επιβεβαιώνει το Γραφείο προϋπολογισμού της Βουλής. Έτσι, με το τσάκισμα των εργατικών – λαϊκών δικαιωμάτων το πρόγραμμα θα καταστεί «βιώσιμο», ενώ η ζωή της πλειοψηφίας της κοινωνίας αβίωτη, γεγονός το οποίο βρίσκει σύμφωνους τόσο τους δανειστές όσο και τα ντόπια δεκανίκια τους (συγκυβέρνηση, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, Ένωση Κεντρώων, «αντιμνημονιακή» ΧΑ, ΣΕΒ, ΤτΕ). Ύστερα από την αποτυχία κατάληξης σε συμφωνία στα Eurogroupτης 20ης Φλεβάρη και της 20ης Μαρτίου και το κλείσιμο της συμφωνίας σε τεχνικό επίπεδο στο Eurogroupστις 7 Απριλίου, τα νέα δυσβάστακτα μέτρα θα πρέπει να έχουν ψηφιστεί μέχρι τα μέσα Μαϊου, προκειμένου η συγκυβέρνηση να λάβει τα εύσημα από τους ιμπερια-ληστές δανειστές στο Eurogroupστις 22 ΜαΪου. Ταυτόχρονα, καθώς αναμένεταιν στη συνάντηση των υπουργών Οικονομικών των χωρών του G7 στις 11-13 Μαίου να συζητηθεί το ελληνικό χρέος (της τάξεως του 175,1% ΑΕΠ), το οποίο λειτουργεί ως μηχανισμός νεοαποικιοποίησης και κοινωνικής λεηλασίας, η συγκυβέρνηση καυχιέται ότι το αντάλλαγμα για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης θα είναι η λήψη μεσοπρόθεσμων μέτρων για τη «διευθέτηση» του χρέους. Η συγκυβέρνηση μάλιστα κομπάζει ότι ξεπέρασε το στόχο για τα πρωτογενή πλεονάσματα (3,9% ή 4,19% σύμφωνα με τους ειδικούς κανόνες του προγράμματος, οκταπλάσιο του προβλεπομένου), ξεχνώντας να αναφέρει ότι τα αιμοσταγή πλεονάσματα προήλθαν από την υπερφορολόγηση και τη μείωση των κοινωνικών δαπανών. Την ίδια στιγμή η συγκυβέρνηση βιάζεται να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, έτσι ώστε να ενταχθούν τα ελληνικά ομόλογα στο τρέχον πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης, διασφαλίζοντας τα συμφέροντα της τραπεζικής ολιγαρχίας.

Τα νέα μέτρα των 4 δις, στα οποία συμφώνησε η συγκυβέρνηση για το 2018-2020, εντείνουν την κοινωνική γενοκτονία, προβλέποντας: μειώσεις των κοινωνικών δαπανών από το 2018 (περικοπές των επιδομάτων ανεργίας, τέκνων, φτώχειας, φυσικών καταστροφών, ακόμη και του επιδόματος θέρμανσης, της έκπτωσης φόρου για ιατρικές δαπάνες), μειώσεις συντάξεων ( της τάξεως 1% του ΑΕΠ από 1.1.2019) μέσω της κατάργησης της λεγόμενης «προσωπικής διαφοράς», πλήττοντας 900000 συνταξιούχους, μείωση του αφορολόγητου ορίου (μέτρο της τάξεως 1% του ΑΕΠ) από το 2020 στα 5861(!), διευκόλυνση της απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων μέσω της κατάργησης της έγκρισης τους με υπουργική απόφαση και του υπουργικού βέτο, περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων στο δημόσιο, μείωση του αριθμού των συμβασιούχων εργαζομένων στο δημόσιο, ούτε λόγος για επαναφορά των ΣΣΕ, περιορισμοί στο δικαίωμα της απεργίας, κατάργηση της κυριακάτικης αργίας (άλλο ένα μέτρο «εκσυγχρονισμού») με το άνοιγμα των εμπορικών καταστημάτων 30 Κυριακές ετησίως για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πολυεθνικών (βλ. H&M), πετώντας στα σκουπίδια την απόφαση του ΣτΕ, που είχε κηρύξει αντισυνταγματικό το άνοιγμα των εμπορικών καταστημάτων πάνω από 8 Κυριακές ετησίως. Παράλληλα, συνεχίζεται το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε εξευτελιστικές τιμές  (ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΟΛΘ ) και εντείνονται οι πιέσεις για της ιδιωτικοποιήσεις στον ενεργειακό τομέα ( 40% των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ και 17% της εταιρείας μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, 66% ΔΕΣΦΑ, κίνδυνος πώλησης του 100% του ΑΔΜΗΕ).

Όσο κι αν η συγκυβέρνηση προσπαθεί να διαχειριστεί το πολιτικό κόστος με τον επιμερισμό των μέτρων, είναι αδύνατο να κρύψει τον εγκληματική και αντεργατική πολιτική που ακολουθεί. Όσο κι αν η πολιτικά και κοινωνικά χρεοκοπημένη συγκυβέρνηση βασίζει επικοινωνιακά την τακτική της στη λήψη των αντιμέτρων, εφόσον επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% ή 3,7%-πράγμα μάλλον απίθανο-, δεν διστάζει να παρουσιάζει ως διαπραγματευτική επιτυχία αντίμετρα-«ψίχουλα» (μικρή μείωση ΕΝΦΙΑ, μείωση της συμμετοχής στη φαρμακευτικές δαπάνες, ελάχιστα επιδόματα, αύξηση παροχής σχολικών γευμάτων) μπροστά στην ένταση της εξαθλίωσης του εργαζόμενου λαού, ενώ κάποια από αυτά, όπως η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, ικανοποιεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, το οποίο «πλήττεται» από την πολιτική της κυβέρνησης, όπως παραπονιέται η ντόπια παρασιτική αστική τάξη μέσω του ΣΕΒ.

Ο νέος αρμαγεδδών, ύστερα από 7 χρόνια μνημονίων, εντείνει την εξαθλίωση του λαού και της νεολαίας, αυξάνει το βαθμό εκμετάλλευσης των απόκληρων αυτής της κοινωνίας, στέλνει στον καιάδα τις όποιες κοινωνικές κατακτήσεις. Γιατί νέα μνημονιακά μέτρα σημαίνουν ταξικό πόλεμο, φοροεπιδρομή, διάλυση του συστήματος υγείας και κοινωνικής ασφάλισης, ενώ 1,5 εκατομμύρια άτομα βιώνουν την ακραία φτώχεια. Γιατί νέα μνημονιακά μέτρα δεν δίνουν λύση στην καλπάζουσα ανεργία, καθώς 1 στους 2 νέους εργαζομένους και 1 στους 4 εργαζομένους είναι άνεργοι με το 73,3% μακροχρόνια (εκ των οποίων μόνο το 9,5% δικαιούται επίδομα ανεργίας), φέρνουν πλειστηριασμούς λαϊκών σπιτιών (ακόμα και με ηλεκτρονικές διαδικασίες), μειώσεις λαϊκών εισοδημάτων (στο 75,3 % των νοικοκυριών), ανάληψη του βάρους της ασφάλισης από τους εργαζομένους και όχι από την εργοδοσία (εισφορές με «μπλοκάκια»). Γιατί εντός του σφαγείου της ΕΕ υιοθετούνται αντιδραστικοί κανονισμοί για την καταπολέμηση της «ανεργίας», φτωχοποιείται η μικρή και μεσαία αγροτιά.

Σε μία χρονική συγκυρία κλυδωνισμού του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού μηχανισμού της ΕΕ με την άνοδο ευρωσκεπτιστικών ρευμάτων αντιδραστικού χαρακτήρα (Κίνημα πέντε αστέρων, Λέγκα του Βορρά στην Ιταλία, Λεπέν στη Γαλλία, ενίσχυση της ακροδεξιάς σε Αυστρία, Γερμανία, Ολλανδία ,Ουγγαρία), πολιτικής αβεβαιότητας (εκλογές σε Γερμανία το φθινόπωρο), προσανατολισμού προς πολιτικές προστατευτισμού (Brexit, Τραμπ στις ΗΠΑ), ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και γεωπολιτικών αναδιατάξεων μόνο το πολιτικά οργανωμένο εργατικό-λαϊκό κίνημα,το αναρχικό κίνημα και η επαναστατική κομμουνιστική αριστερά μπορούν να βάλουν φρένο στη φρενήρη επέλαση του κεφαλαίου σε βάρος του κόσμου της εργασίας, προετοιμάζοντας την ταξική αντεπίθεση και προβάλλοντας την επαναστατική έξοδο από την κρίση. Στον πόλεμο που έχουν κηρύξει εναντία στην κοινωνία, στους φτωχούς, τους ανέργους, τους νεολαίους δεν θα μείνουμε απαθείς. Γιατί παρά την υποχώρηση, τις ήττες, το συμβιβασμό της ΓΣΕΕ και τις συνεχείς αντιφάσεις που κυοφορεί η ταξική πάλη ο εργαζόμενος λαός δεν έχει κάνει ακόμα την αξιολόγηση του. Γιατί μόνο με τη σύγκρουση με τους ιμπεριαλιστές δανειστές, την ντόπια αστική τάξη και τις κυβερνήσεις της, την έξοδο από την ΕΕ, την κατάργηση των μνημονίων και όλων των εφαρμοστικών νόμων, τη διαγραφή του ληστρικού χρέους και την ανατροπή του καπιταλισμού θα μπορέσει ο λαός να γίνει αφέντης στον τόπο του. Γιατί μόνο με το πρόταγμα της επαναστατικής προοπτικής θα οικοδομήσουμε μία κοινωνία στην οποία ο πλούτος θα ανήκει στα χέρια των εργαζομένων.

ΚΑΤΩ ΟΛΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΚΡΑΤΟΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ, ESM

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 17 ΜΑΗ ΣΤΙΣ 11:00 ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Νίκη στην απεργία πείνας των Παλαιστίνιων πολιτικών κρατούμενων – Νίκη στα όπλα της Παλαιστινιακής Αντίστασης: Συγκέντρωση στην ισραηλινή πρεσβεία, Τρίτη 2 Μάη στις 18.00

Φωτογραφία του χρήστη Class War News.

Από τις 17 Απριλίου περισσότεροι από 1500 Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι βρίσκονται σε απεργία πείνας στις φυλακές του Ισραήλ, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες κράτησης. Η απεργία πείνας ξεκίνησε με πρωτοβουλία του φυλακισμένου από το 2002 ηγετικού στελέχους της Φατάχ, Μαρουάν Μπαργούντι ,καταδικασμένου σε πέντε φορές ισόβια για «τρομοκρατία» και εκτελέσεις αξιωματούχων Ισραηλινών στη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα, το 2000, της οποίας υπήρξε πρωτεργάτης. Στη συνέχεια, έλαβαν την απόφαση να συμμετάσχουν στην απεργία πείνας το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελεύθερωση της Παλαιστίνης,η Χαμάς και η ισλαμική Τζιχάντ.

Περισσότεροι από 6.500 Παλαιστίνιοι, μεταξύ των οποίων 57 γυναίκες, 300 ανήλικοι, 800 που χρήζουν άμεσης ιατρικής φροντίδας και 18 δημοσιογράφοι, είναι αυτή τη στιγμή φυλακισμένοι από το Ισραήλ. Περίπου 500 απ’ αυτούς κρατούνται βάσει του εξωδικαστικού συστήματος της διοικητικής κράτησης το οποίο επιτρέπει φυλάκιση χωρίς δίκη και χωρίς απαγγελία κατηγοριών, με αποτέλεσμα οι σιωνιστές να συνεχίζουν να εφαρμόζουν μία πολιτική απαρτχάιντ σε βάρος του δοκιμαζόμενου παλαιστινιακού λαού. Εκτός αυτών, 13 Παλαιστίνιοι βουλευτές βρίσκονται στα μπουντρούμια του κράτους –τρομοκράτη Ισραήλ.

Κεντρικά αιτήματα των Παλαιστινίων κρατουμένων είναι η βελτίωση των απάνθρωπων συνθηκών κράτησής τους: να τερματιστούν, η στέρηση βασικών τους δικαιωμάτων, όπως είναι οι επισκέψεις, αλλά συχνά ακόμη και η στοιχειώδης επικοινωνία με την οικογένειά τους ή ακόμη και τους συνηγόρους τους τα βασανιστήρια, η κράτηση παιδιών, η ανυπαρξία ιατρικής φροντίδας, η πρακτική της διαρκούς απομόνωσης, η εξευτελιστική και απάνθρωπη συμπεριφορά απέναντί τους. Χαρακτηριστικά, οι σιωνιστές χλευάζουν τον απεργό πείνας Μπαργούντι και ψήνουν προκλητικά και ανερυθρίαστα μπάρμπεκιου έξω από τις φυλακές των απεργών πείνας! Επίσης, ζητούν να τοποθετηθούν δημόσια τηλέφωνα στις φυλακές, κλιματισμός και τηλεοράσεις, να γίνει σεβαστό το δικαίωμά τους στην εκπαίδευση και να λάβει τέλος η αδιανόητη πρακτική της «διοικητικής κράτησης», της κράτησης δηλαδή ενός συλληφθέντα χωρίς απαγγελία κατηγορίας επ’ αόριστον κάτι που σημαίνει ότι δεν έχει καμία επαφή ούτε με συνήγορο, ούτε με την οικογένειά του.

Απέναντι στους ανυπότακτους Παλαιστίνιους, οι οποίοι με μετερίζι το ίδιο τους το σώμα και διακινδυνεύοντας την ίδια τους τη ζωή αγωνίζονται για τα στοιχειώδη δικαιώματα τους, οι μακελάρηδες σιωνιστές φαίνεται ότι θα κρατήσουν αμείλικτη στάση δίχως καμία διάθεση διαπραγμάτευσης, καθώς, όπως δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό του στρατού ο ισραηλινός υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας Γκιλάντ Ερντάν, «Πρόκειται για έγκλειστους τρομοκράτες και δολοφόνους, οι οποίοι λαμβάνουν αυτό που τους αξίζει και δεν έχουμε λόγο να διαπραγματευτούμε μαζί τους». Μάλιστα, ο ίδιος διέταξε την κατασκευή ενός πρόχειρου στρατιωτικού νοσοκομείου, προκειμένου να μεταφέρονται εκεί οι Παλαιστίνιοι απεργοί πείνας για την επιβολή αναγκαστικής σίτισης, πρακτική την οποία αρνούνται να εφαρμόσουν με βάση την ιατρική δεοντολογία-ο ΟΗΕ την χαρακτηρίζει βασανιστήριο- οι γιατροί των πολιτικών νοσοκομείων. Παράλληλα, εκπρόσωπος της Ισραηλινής Υπηρεσίας Φυλακών άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο βίαιης επέμβασης στα κελιά για τον τερματισμό της απεργίας πείνας, ενώ ήδη οι διαδηλώσεις συμπαράστασης στους απεργούς πείνας στη Δυτική Όχθη δέχονται άγρια καταστολή.

Την ίδια στιγμή όπου το κράτος – τρομοκράτη του Ισραήλ εφαρμόζει μία πολιτική γενοκτονίας, διαπράττοντας δολοφονικές ενέργειες σε βάρος του παλαιστινιακού λαού, το ελληνικό κράτος και η αστική τάξη του αποβλέπουν στην ενίσχυση των διμερών σχέσεων Ελλάδας-Ισραήλ σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο. Ποιος θα μπορούσε άλλωστε να ξεχάσει τις δηλώσεις του πρωθυπουργού της «αριστεράς» του κεφαλαίου Αλ.Τσίπρα, όταν έγραφε στο βιβλίο επισκεπτών του ακροδεξιού ισραηλινού προέδρου Νετανιάχου «Είναι μεγάλη μου τιμή να βρίσκομαι στην ιστορική σας πρωτεύουσα και να συναντώ τις εξοχότητές σας», αναγνωρίζοντας εμμέσως την Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσα του Ισραήλ; Κίνηση, την οποία ούτε οι «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» Χένρι Κίσινγκερ και Ρίτσαρντ Νίξον δεν είχαν τολμήσει. Ταυτόχρονα, η ντόπια παρασιτική αστική τάξη αναβαθμίζει τις οικονομικές σχέσεις με το Ισραήλ στον ενεργειακό τομέα, έχοντας θέσει ως στόχο την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην ΑΟΖ Κύπρου-Ισραήλ και τη διαμόρφωση της χώρας ως σημαντικού ενεργειακού κόμβου για τη μεταφορά φυσικού αερίου και τον ενεργειακό ανεφοδιασμό της ΕΕ. Εξάλλου, ο ελληνικός στρατός συμμετέχει σε πληθώρα στρατιωτικών ασκήσεων με το Ισραήλ, ενώ η Ελλάδα επί συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο, εκτός από τις ΗΠΑ, που έχει υπογράψει με το Ισραήλ τη συμφωνία (Status of Forces Agreement), η οποία ρυθμίζει το καθεστώς που διέπει τη διαμονή στις δύο χώρες στρατιωτικού προσωπικού κατά τη διάρκεια μετακίνησής του στο πλαίσιο στρατιωτικών ασκήσεων και συνεργασιών.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, συνεχίζοντας επάξια με τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις την κοινωνική λεηλασία, ως υπεύθυνη για το τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων, την υπογραφή του τρίτου και, όπως προκύπτει από τις εξελίξεις κατά τη διάρκεια της β αξιολόγησης, τέταρτου μνημονίου, την εξαθλίωση του εργαζόμενου λαού, δεν διστάζει να ενισχύσει τις σχέσεις του ελληνικού κράτους με το κράτος των σιωνιστών. Ένα κράτος-δολοφόνο, το οποίο βομβαρδίζει τους Παλαιστίνιους, κατέχει τα εδάφη της Παλαιστίνης, έχει οδηγήσει στην προσφυγιά και τον θάνατο εκατομμύρια Παλαιστίνιους. Ένα κράτος, το οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο σύμμαχο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη Μ. Ανατολή, ασκώντας και το ίδιο επεκτατική πολιτική. Ένας κράτος, το οποίο σιγοντάρει την ενίσχυση του εκτρώματος του ISIS.

Από τη μνημονιακή Ελλάδα εκφράζουμε τη διεθνιστική μας αλληλεγγύη στον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό. Γιατί η ηρωϊκή αντίσταση στα εδάφη της Παλαιστίνης και η επαναστατική παράδοση που κυοφορεί η Ιντιφάντα είναι για όλους τους καταπιεσμένους λαούς φανός ελπίδας. Γιατί οι ιστορικές θυσίες αυτού του λαού νοηματοδοτούν πάντα τα οράματα των αναρχικών και των κομμουνιστών, όπου κι αν βρίσκονται. Γιατί τέτοια αγωνιστικότητα, τόλμη, αποφασιστικότητα, μαχητικότητα και αυτοθυσία μόνο ένας λαός, ο οποίος έχει δοκιμαστεί τόσο όσο ο παλαιστινιακός, μπορεί να δείξει. Γιατί, όπως γράφει και ο επαναστάτης Ζωρζ Ιμπραήμ Αμπνταλλά,ο μακροβιότερος πολιτικός κρατούμενος (32 χρόνια αιχμάλωτος στις γαλλικές φυλακές) «Η Αντίσταση συνεχίζεται και σίγουρα θα συνεχιστεί όσο διαρκεί η κατοχή…. Παρ’ όλα αυτά, θέλω να στρέψω την προσοχή σας στον συνεχόμενα αυξανόμενο αριθμό ανήλικων παλαιστινίων που εμπλέκονται όλο και περισσότερο στον αγώνα των λαϊκών μαζών, που υφίστανται την καταστολή του σιωνιστικού στρατού και των δικαστών του που τους επιβάλλουν ολοένα και πιο εξοντωτικές ποινές… Δύο λόγια που και που σε κάθε “λιονταράκι” και σε κάθε “ανθό”, δίνουν στους σιωνιστές δεσμοφύλακες να καταλάβουν ότι αυτοί οι ανήλικοι δεν είναι μόνοι.»

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΙΣΡΑΗΛ

ΝΙΚΗ ΣΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΤΙΣ 10:00 ΣΤΟ ΜΠΛΟΚ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΣΤΙΣ 2/5 ΣΤΙΣ 18:00

Ταξική Αντεπίθεση μάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Διεθνής Ημέρα των Πολιτικών Κρατούμενων (18η Μάρτη): Δήλωση του λιβανέζου κομμουνιστή πολιτικού κρατούμενου Ζωρζ Ιμπραήμ Αμπνταλλά.

φώτο: πανώ έξω από τη γαλλική πρεσβεία στην Αθήνα κατά τη διάρκεια διαδήλωσης Αλληλεγγύης στον Ζωρζ Ιμπραήμ Αμπνταλλά στις 21 Οκτώβρη 2016.

H 18η Μάρτη [επέτειος έναρξης της Κομμούνας του Παρισιού το 1871] έχει οριστεί από τη Διεθνή Κόκκινη Βοήθεια η Διεθνής Ημέρα των Πολιτικών Κρατουμένων. Κατά τη διάρκεια της φετινής 18ης Μάρτη διοργανώθηκαν, μεταξύ άλλων, διαδηλώσεις έξω από τη φυλακή Moabit στο Βερολίνο και έξω από τη φυλακή Stammheim στη Στουτγάρδη στη Γερμανία καθώς και εκδήλωση στον χώρο Sacco-Vanzetti στις Βρυξέλλες στο Βέλγιο.

O λιβανέζος κομμουνιστής Ζωρζ Ιμπραήμ Αμπνταλλά είναι ο μακροβιότερος πολιτικός κρατούμενος στην Ευρώπη και βρίσκεται έγκλειστος στις φυλακές του γαλλικού Κράτους από τις 24 Οκτώβρη 1984. Από το 1971, σε ηλικία 19 χρονών, στρατεύθηκε με το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης [P.F.L.P] και το 1978 τραυματίστηκε σε μάχη εναντίον σιωνιστικών στρατιωτικών δυνάμεων που εισέβαλαν στον Λίβανο. Από το 1980 και μετά συνέχισε τον Αγώνα ενάντια στον σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό, συμμετέχοντας στη συγκρότηση της Ένοπλης Επαναστατικής Λιβανέζικης Φράξιας [F.A.R.L]. Ο Ζ.Ι.Αμπταλλά καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη κατηγορούμενος για τις εκτελέσεις το 1982 του συνταγματάρχη Τσαρλς Ρέυ (στρατιωτικού ακόλουθου της πρεσβείας των ΗΠΑ στο Παρίσι) και του πράκτορα της Μοσσάντ Γιακόβ Μπαρσιμαντοβ (δεύτερου γραμματέα της ισραηλινής πρεσβείας στο Παρίσι), την πολιτική ευθύνη για τις οποίες είχε αναλάβει η F.A.R.L. H γαλλική αστική δικαιοσύνη, συντασσόμενη με την εκδικητικότητα του Ισραήλ και των ΗΠΑ, αρνείται πεισματικά τη χορήγηση της υφ’ όρων απόλυσης που δικαιούται ο σύντροφος από το 1999.

Η μετάφραση που ακολουθεί έγινε από τα ιταλικά τον Απρίλη του 2017 στην Αθήνα από την Προλεταριακή Πρωτοβουλία και αφιερώνεται στον αναρχικό σύντροφο Μάριο Σεϊσίδη.

πηγή (στα ιταλικά) : https://ccrsri.wordpress.com/

***

Αγαπημένες-οι συντρόφισσες-οι, αγαπημένες-οι φίλες-οι,

Ξέροντας ότι είστε μαζεμένοι αυτή την 18η Μάρτη – Διεθνής Ημέρα των Πολιτικών Κρατούμενων – αντλώ δύναμη και ενθουσιασμό, η καρδιά μου ζεσταίνεται. Σίγουρα, όταν βρίσκεσαι κλεισμένος μέσα σ’ αυτά τα σιχαμένα τείχη για τόσα πολλά χρόνια, η συμμετοχή σας στη σημερινή Ημέρα ιδιαίτερα, μόνο να ενδυναμώσει μπορεί την αποφασιστικότητα και το θάρρος του καθενός από εμάς, να συναντηθούμε με την πεποίθηση ότι μαζί, με τη διαφορετικότητα στην έκφραση της αλληλεγγύης, μπορεί να προωθηθεί η κινητοποίηση ολοένα και περισσότερο στο πεδίο του αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού αγώνα.

Σύντροφοι, την περασμένη χρονιά βρήκατε τον τρόπο να αναπτύξετε, με ιδιαίτερη δέσμευση, αξιοσημείωτες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που παρακολούθησα, όπως και πολλοί άλλοι σύντροφοι και φίλοι αλλού, με ιδιαίτερη προσοχή και με μεγάλη συγκίνηση…Ιδιαίτερα την κινητοποίηση σας στο Παρίσι και μπροστά από τη φυλακή Lannemezan.

Σίγουρα σύντροφοι, ο συντονισμός της κινητοποίησης των διάφορων αλληλέγγυων δομών δεν είναι πάντα εύκολος στην πραγματοποίηση του. Αυτό όμως δεν σας εμπόδισε από το να συνθέσετε τις διάφορες ιδέες και δυνατότητες σας και κυρίως να εντάξετε τις διάφορες πρωτοβουλίες σας στην παγκόσμια δυναμική του εξελισσόμενου αγώνα.

Σύντροφοι, κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων με τις πρωτοβουλίες σας ενισχύσατε πολύ αποτελεσματικά ώστε φανεί ότι πάντοτε στο επίπεδο των πολιτικών διεκδικήσεων αποφασίζεται ο τόπος και το βάρος της δικαστικής τελετουργίας, από τη στιγμή που αυτή αφορά επαναστάτες κρατούμενους. Ενισχύσατε σημαντικά στο ξεμπρόστιασμα της δικαστικής μανίας που ολοένα και πιο πολύ μοιάζει με μια βεντέτα του Κράτους. Πρέπει να τονίσουμε επίσης, σύντροφοι, ότι αυτή η δικαστική μανία δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε ανέξοδη…Από τις σιωνιστικές φυλακές σ’ εκείνες του Μαρόκου, από τα κελιά απομόνωσης της Τουρκίας, σ’ εκείνα τα σκοτεινά κελιά στην Ελλάδα, τις Φιλιππίνες και αλλού στην Ασία και τον κόσμο, παντού η ίδια διαπίστωση: η δικαστική μανία αποτελεί ένα ακόμα στοιχείο της ισχυρής πανοπλίας που έχει τεθεί στην υπηρεσία της διαρκούς προληπτικής αντεπανάστασης. Ας γίνει αντιληπτό το γεγονός ότι στο βαθμό που το σύστημα βυθίζεται μέσα στην κρίση του, αυτή η πανοπλία μέτρων και νόμων δεν παύει να ενισχύεται ολοένα και περισσότερο. Η κρίση του καπιταλισμού που ψυχορραγεί μέσα στη συνθήκη της εντεινόμενης σήψης του, βρίσκεται ήδη μπροστά στα μάτια μας σε παγκόσμιο επίπεδο, τόσο στα κέντρα του συστήματος όσο και στις περιφέρειες του. Αρκεί μια ματιά και η θέληση ν’ αντικρίσουμε όλη αυτή τη βαρβαρότητα, αυτές τις σφαγές και άλλους “χειρουργικούς” βομβαρδισμούς, τις καθιερωμένες πλέον επιδρομές στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή και άλλου. Αρκεί μια ματιά σ’ αυτές τις μάζες των ανδρών, των γυναικών και των παιδιών που βουτάνε στη θάλασσα ωθούμενοι από τις σφαγές, τον φόβο ή και την πείνα… Όμως αρκεί και μια ματιά κυρίως εδώ, στην καρδιά του κτήνους, στην Ευρώπη, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ασία και αλλού, όπου οι πιο ελκυστικές προοπτικές κατακτούν ολόκληρα κομμάτια του πληθυσμού που βρίσκεται αποπροσανατολισμένος από την ανεργία, την υπαρξιακή επισφάλειοποίηση και την προωθημένη διαδικασία κατεδάφισης.

Η κρίση του καπιταλισμού αποτελεί μια πραγματικότητα. Πρέπει πάντοτε να κινούμαστε πέρα από την απλή διαπίστωση των εκφράσεων του και να φωτίζουμε τα βαθιά αίτια αυτής της αξεπέραστης κρίσης του καπιταλισμού. Την ίδια στιγμή, να ξεμπροστιάζουμε την αχρηστία των διάφορων ρεφορμιστικών προτάσεων που προκύπτουν στη Γαλλία και αλλού στην Ευρώπη από το περιβάλλον της σοσιαλδημοκρατικής και κυρίως εκλογίστικης αριστεράς…

Καμία έξοδος από την κρίση μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός είναι ο πραγματικά υπαρκτός καπιταλισμός σήμερα. Το ψυχορράγημα του κόσμου του θα ολοκληρωθεί μονάχα με το ξεπέρασμα του καπιταλισμού προς τον κομμουνισμό, και σίγουρα όχι μέσω ιστορικών συμβιβασμών και άλλων ψευδεπίγραφων προσπαθειών για την υπεράσπιση των κεκτημένων ενός λεγόμενου δημοκρατικού καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά με τον σκληρό αγώνα “τάξης εναντίον τάξης”. Στη σημερινή εποχή όλοι ζούμε κάτω από την ηγεμονία του παγκόσμιου κεφαλαίου. Καμία Χώρα δεν μπορεί να ξεφύγει ολοκληρωτικά από αυτόν τον καταστρεπτικό μηχανισμό επικυριαρχίας. Αυτός ο παγκόσμιος καπιταλισμός, δηλαδή ο πραγματικά υπαρκτός καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση. Και αυτόν τον καπιταλισμό, οι κομμουνιστές και όλοι οι επαναστάτες αγωνιστές πρέπει να τον νικήσουν για να ηττηθεί η βαρβαρότητα…

Από τη μία Χώρα στην άλλη τα μέτρα που τίθενται στην υπηρεσία του κεφαλαίου είναι σχεδόν παντού τα ίδια: η επιβολή στις λαϊκές μάζες του κόστους συντήρησης ενός ετοιμοθάνατου συστήματος εκμετάλλευσης. Σύντροφοι, πρέπει να συμπεράνουμε ότι αυτά τα ίδια τα μέτρα προκαλούν το ανέβασμα του περιεχομένου των συγκρούσεων, επιταχύνουν περισσότερο τη δυναμική της κρίσης και πολλαπλασιάζουν τις εκφράσεις της βαρβαρότητας της. Όσο η κρίση εξελίσσεται τόσο “οι εισαγγελείς του παγκόσμιου κεφαλαίου”, δηλαδή τα ιμπεριαλιστικά Κράτη, εντείνουν τις επεμβάσεις τους στις περιφέρειες, αυξάνουν την πίεση τους στους κυριαρχούμενους λαούς και εκβιάζουν τα αστικά καθεστώτα σ’ αυτά τα μέρη. Σύντροφοι, υπάρχει σίγουρα το περιθώριο για άλλα μέλλοντα και όχι για την υποταγή στα ιμπεριαλιστικά τελεσίγραφα, των οποίων με το πέρασμα των ημερών διακρίνονται οι ολέθριες συνέπειες των εφαρμογών τους, με τη μορφή καταστροφής ολόκληρων πόλεων και διάλυσης (λίγο πολύ απείθαρχων) Κρατών, με την αύξηση των νεκρών, των απόκληρων και όλων εκείνων που μεταναστεύουν.

Σύντροφοι, η Παλαιστίνη αυτές τις μέρες αναμετριέται καθημερινά με τον αριθμό των νεαρών μαρτύρων της. Η Αντίσταση συνεχίζεται και σίγουρα θα συνεχιστεί όσο διαρκεί η κατοχή. Φυσικά οι παλαιστινιακές λαϊκές μάζες μπορούν να υπολογίζουν περισσότερο από ποτέ στη δική σας έμπρακτη αλληλεγγύη. Παρ’ όλα αυτά, θέλω να στρέψω την προσοχή σας στον συνεχόμενα αυξανόμενο αριθμό ανήλικων παλαιστινίων που εμπλέκονται όλο και περισσότερο στον αγώνα των λαϊκών μαζών, που υφίστανται την καταστολή του σιωνιστικού στρατού και των δικαστών του που τους επιβάλλουν ολοένα και πιο εξοντωτικές ποινές. Όταν καταδικάζονται δεκατετράχρονοι ή δεκαπεντάχρονοι, όταν επιβάλλουν καταδίκες 10 ή 15 χρόνων, τότε υπάρχει η ανάγκη για διεθνή αλληλεγγύη και σίγουρα όλοι εσείς ξέρετε πως ν’ αναλάβετε αυτό το καθήκον. Δύο λόγια που και που σε κάθε “λιονταράκι” και σε κάθε “ανθό”, δίνουν στους σιωνιστές δεσμοφύλακες να καταλάβουν ότι αυτοί οι ανήλικοι δεν είναι μόνοι.

Χίλιες αλληλέγγυες πρωτοβουλίες ν’ ανθίσουν για την Παλαιστίνη και για την υποσχόμενη Ιντιφάντα της!

Χίλιες αλληλέγγυες πρωτοβουλίες ν’ ανθίσουν για τις κουρδικές λαϊκές μάζες και για εκείνους τους άξιους μαχητές του ΡΚΚ!

Αλληλεγγύη, κάθε αλληλεγγύη στους αντιστεκόμενους μέσα στις σιωνιστικές φυλακές, μέσα στα κελιά απομόνωσης στο Μαρόκο, στην Τουρκία, στην Ελλάδα, στις Φιλιππίνες και αλλού στον κόσμο!

Αλληλεγγύη, κάθε αλληλεγγύη στους νεολαίους προλετάριους των λαϊκών συνοικιών!

Ο καπιταλισμός είναι μόνο βαρβαρότητα, τιμή σ’ όλους εκείνους-ες που αντιστέκονται μέσα από τη διαφορετικότητα των εκφράσεων τους!

Μαζί σύντροφοι, μόνο μαζί, εμείς θα νικήσουμε!


Σε όλους εσάς, συντρόφισσες-οι και φίλες-οι, οι θερμότεροι επαναστατικοί χαιρετισμοί μου.

Ο σύντροφος σας Georges Abdallah
18 Μάρτη 2017

Διαδήλωση αλληλεγγύης στον Erkan και τιμής στον Bilgehan στην τούρκικη πρεσβεία: Σάββατο 11 Φλεβάρη, Σύνταγμα, 13.00

Την Παρασκευή 20/1 στην Κωνσταντινούπολη, έλαβαν χώρα δύο ένοπλες επιθέσεις, η μια στα γραφεία του κυβερνώντος κόμματος του Ερντογάν (ΑΚΡ) και η άλλη στη Γενική  Αστυνομική Διεύθυνση. Την ευθύνη για τις ενέργειες ανέλαβε η επαναστατική κομμουνιστική οργάνωση DHKC, το ένοπλο κομμάτι του DHKP-C (Επαναστατικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Κόμμα- Μέτωπο). Στην ανακοίνωσή της η οργάνωση αναφέρει ότι, οι επιθέσεις έγιναν ενάντια στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης και το φόβο που έχει επιβάλλει, καθώς και για να αποδοθεί δικαιοσύνη για τους συντρόφους που δολοφονήθηκαν από τις τούρκικες κατασταλτικές δυνάμεις. Όπως η Dilek Dogan, ο Berkin Elvan, ο Yilmaz Ozturk και οι αντάρτες του DHKC που δολοφονήθηκαν από τον τούρκικο στρατό στα βουνά του Dersim (Κουρδιστάν).

Το πρωί της Κυριακής 22/1 συνελήφθη, τραυματισμένος από σφαίρες, στην περιοχή Tekirdag της Τουρκίας, ο αγωνιστής , Serif Turunc, γνωστός στην Ελλάδα ως Εrkan. Σε παράλληλη επιχείρηση της αστυνομίας στην ίδια περιοχή, έπεσε μαχόμενος από σφαίρες μπάτσων ο αγωνιστής Bilgehan Karpat. Και οι δύο σύντροφοι, μέσα από τις γραμμές του  DHKP-C, έδωσαν όλη τους τη ζωή στον αγώνα ενάντια στο σύστημα εκμετάλλευσης, στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό.

Ο Εrkan είναι ιδιαίτερα γνωστός στο εγχώριο κίνημα, καθώς στα πολλά χρόνια που ζούσε στην Ελλάδα ως πολιτικός πρόσφυγας και όντας μέλος της επιτροπής αλληλεγγύης για τους πολιτικούς πρόσφυγες από την Τουρκία και το Κουρδιστάν, συμμετείχε στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, σε κινήσεις του αναρχικού χώρου, σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους και το καθεστώς εξαίρεσης που αντιμετωπίζουν. Με τη μοναδικά σεμνή πολιτική του φυσιογνωμία και τις εμπειρίες του από τον πολύ σκληρό αγώνα στην Τουρκία, συνέβαλε με τις δυνάμεις του στο αντικαπιταλιστικό κίνημα της Ελλάδας. Το 2013-2014, μετά από σειρά συλλήψεων πολλών Τούρκων κομμουνιστών επαναστατών, στο πλαίσιο της συνεργασίας για “αντιτρομοκρατική” εκστρατεία ανάμεσα στο τουρκικό και το ελληνικό κράτος και με την αρωγή τον μυστικών υπηρεσιών (ΕΥΠ, ΜΙΤ, CIA), συλλαμβάνεται  και προφυλακίζεται στις ελληνικές φυλακές μαζί με άλλους συντρόφους/ισσες από την επιτροπή αλληλεγγύης. Το τούρκικο κράτος ζητάει την έκδοσή τους, οι σύντροφοι ξεκινούν μαζική απεργία πείνας και τελικά δεν εκδίδονται στην Τουρκία. Μετά την αποφυλάκισή του και ενώ ζούσε στην Ελλάδα η τούρκικη αστυνομία τον επικήρυξε τοιχοκολλώντας τη φωτογραφία του σε κεντρικά σημεία στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Bilgehan πέρασε και αυτός στην Ελλάδα, στοχοποιημένος από το φασιστικό καθεστώς της Τουρκίας για την επαναστατική του δράση. Ένας αγωνιστής που από τα φοιτητικά του χρόνια στρατεύτηκε αποφασιστικά στην υπόθεση της επαναστατικής λαϊκής κυριαρχίας, παλεύοντας για ισότητα και ελευθερία  στο πλευρό των καταπιεσμένων λαών της Τουρκίας. Στην Ελλάδα συνελήφθη και αυτός το 2014, για την υπόθεση στο Γκύζη, προφυλακίστηκε και δεν εκδόθηκε στην Τουρκία. Μαζί του συνελήφθησαν άλλοι τρεις σύντροφοι, μέλη του DHKP-C, μεταξύ των οποίων και ο αγωνιστής Ismail Akkol, ο οποίος συνελήφθη πέρυσι, μαζί με την αγωνίστρια Fadik Adiyaman, καθώς πέρασαν στην Τουρκία για να συνεχίσουν τον αγώνα εκεί . Αφότου αφέθηκε ελεύθερος συμμετείχε, ως μέλος της επιτροπής αλληλεγγύης, σε πληθώρα εκδηλώσεων και αγώνων του ελλαδικού κινήματος. Η μοναδικά σεμνή πολιτική φυσιογνωμία, η στράτευση και το χαμόγελο που τη συνόδευαν, θα μείνει χαραγμένη στο μυαλό όσων των γνώρισαν.

Γιατί το χαμόγελο και η σεμνότητα που εξέπεμπαν οι σύντροφοι Εrkan και Bilgehan συνδυαζόταν με το απαράμιλλό τους θάρρος και την πραγματική στράτευση στο σκοπό τους. Γιατί ως κομμουνιστές επαναστάτες επέλεξαν, με πολύ βαρύ κόστος, να γυρίσουν στην Τουρκία και να συνεχίσουν το δίκαιο αγώνα τους, αντιπαρατιθέμενοι ένοπλα με το φασιστικό καθεστώς του Ερντογάν. Με αυτή τους την επιλογή απέδειξαν περίτρανα, πως η δύναμη που πηγάζει από το μυαλό και την καρδιά των αγωνιστών που δίνουν τη ζωή τους στον αγώνα για την αταξική κοινωνία και την ελευθερία, μπορεί να διαρρήξει το καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Παράλληλα δώσανε θάρρος και ελπίδα τόσος στους συντρόφους τους εκεί που δέχονται αλλεπάλληλες επιθέσεις, διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, αλλά και σε όλους τους καταπιεσμένους της Τουρκίας που βιώνουν στην καθημερινότητά τους το αδυσώπητο πρόσωπο του φασισμού.

Ο Εrkan και ο Bilgehan με την πολιτική τους δράση, αποτελούν φωτεινούς σηματοδότες του επαναστατικού κινήματος διεθνώς, γιατί σε μια περίοδο οξυμένης καπιταλιστικής κρίσης, ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και αυταρχοποίησης των καθεστώτων, μετουσίωσαν στην πράξη το σύνθημα: TO ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ. Και ως τέτοιοι αγωνιστές καταγράφηκαν στην ιστορία του κινήματος και στις συνειδήσεις των συντρόφων που με μεγάλη εκτίμηση θα τους θυμούνται. Με το πρόσωπό τους να εκπέμπει πάντα τη λάμψη του ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ.

Αλληλεγγύη στον Erkan (Serif Turunc)

Αλληλεγγύη στους συντρόφους του DHKP-C. Τιμή στους αντάρτες του DHKC.

Bilgehan Karpat Αθάνατος. Ζει μέσα στους αγώνες ενάντια στο φασισμό, τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό.

Διαδήλωση στην τούρκικη πρεσβεία
Σάββατο 11/2, 13:00, Σύνταγμα

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Διήμερο Εκδηλώσεων για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ: ΕΜΠ (κτίριο Γκίνη) 10 και 11 Φλεβάρη

Φωτογραφία του χρήστη Class War News.

Η ιστορία του ΔΣΕ είναι η ιστορία μιας λαϊκής επανάστασης! Διήμερο Εκδηλώσεων για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, Πολυτεχνείο, κτίριο Γκίνη, 10 και 11 Φλεβάρη

Η ιστορία δεν είναι μια απλή εξάσκηση ακαδημαϊκών γνώσεων και μια απλή αλληλουχία σημαντικών γεγονότων. Η ιστορία είναι το ίδιο το αίμα που ποτίζει το παρόν και το μέλλον μας. Είναι ταμπούρι, είναι προμαχώνας, είναι θέση μάχης στον διεξαγόμενο ταξικό πόλεμο. Η επαναστατική μνήμη δεν είναι νεκρό γράμμα, δεν είναι μαυσωλείο. Είναι ζώσα ιστορία, διδάσκει, πλάθει το παρόν μας και φωτίζει το μέλλον. Από τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του χθες παίρνουμε τη σκυτάλη για να συνεχίσουμε την πάλη για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, δίχως αφέντες και δούλους. Για μια κοινότητα των ανθρώπινων αναγκών και όχι του αδηφάγου καπιταλιστικού κέρδους. Ακόμα και όταν δεν ταυτιζόμαστε με τους αγώνες του χθες, τιμάμε τη μνήμη τους, πλουτίζουμε τη χλώρη και πλαταίνουμε τη γη στο περιβόλι που μας κληρονομήσαν. Βυθιζόμαστε στις ρίζες του παρελθόντος για να στήσουμε τον κορμό μας ακόμα πιο στέρεα στο παρόν και να υψώσουμε τα κλαδιά μας ακόμα ψηλότερα στο μέλλον. Η κληρονομιά του χθες δεν είναι στάχτη. Είναι ζωντανό κύτταρο της σημερινής μάχης.

Αυτός ο τόπος είναι πλούσιος σε κάστρα αγώνα. Και η ιστορία του Δημοκρατικού Στρατού είναι ένα από αυτά. Η ένοπλη αναμέτρηση που έδωσε ο ΔΣΕ με το μοναρχοφασιστικό αστικό καθεστώς και τους ιμπεριαλιστές προστάτες του (Βρετανούς αρχικά, Αμερικάνους ακολούθως) ήταν η κορυφαία και πιο συγκλονιστική στιγμή της ταξική πάλης στην Ελλάδα. Εκεί που η αστική εξουσία αμφισβητήθηκε στα ίσια και επιδιώχθηκε στην πράξη η συνέχεια και ολοκλήρωση της λαϊκής εποποιίας του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Μιας εποποιίας βαθιά ταξικής, πατριωτικής και διεθνιστικής συνάμα, που συμπυκνώθηκε από τους στίχους του αντάρτικου: “Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά”. Η στρατιωτική ήττα του 1949 δεν μειώνει σε τίποτα αυτούς τους ηρωικούς αγώνες. Κάθε ήττα, έλεγε η μεγάλη κομμουνίστρια Ρόζα Λούξεμπουργκ, σφυρηλατεί έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των διαδοχικών ιστορικών ηττών που ανοίγουν εν τέλει το πέρασμα για την μεγάλη και οριστική νίκη της κοινωνικής επανάστασης.

Ο κύκλος των εκδηλώσεων που ξεκινάει σήμερα, με αφορμή τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, ας θεωρηθεί μια μικρή συμβολή στη σφυρηλάτηση της επαναστατικής μνήμης. Μιας μνήμης που μετουσιώνεται σε ζώσα Ιστορία. Και με τα λόγια το Βάλτερ Μπένγιαμιν, ας μετατρέψουμε την ταξική μνήμη σε κάλεσμα των ηττημένων της Ιστορίας για εκδίκηση!

 

Πρόγραμμα εκδηλώσεων

Παρασκευή 10 Φλεβάρη

18:30 Οι γυναίκες στο ΔΣΕ

19:30 Από τη Βάρκιζα στην ίδρυση του ΔΣΕ: ο αγώνας για την ανασυγκρότηση
του επαναστατικού κινήματος στις συνθήκες του μονόπλευρου εμφυλίου πολέμου

Εικαστική εγκατάσταση “Πηνελόπη”: Μια αφήγηση για την πορεία των χιλίων
αόπλων της Ρούμελης
Σάββατο 11 Φλεβάρη

18:30 Ο λαϊκός επαναστατικός πόλεμος 1946-1949

20:30 Η ιστορική παρακαταθήκη του ΔΣΕ


Πρωτοβουλία για την υπεράσπιση της επαναστατικής ιστορίας

Τελευταία ανακοίνωση της Συνέλευσης αναρχικών κομμουνιστών για την ταξική αντεπίθεση ενάντια στην ΕΕ. Πρώτη ανακοίνωση της Ταξικής Αντεπίθεσης (Ομάδας Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

1

Η Συνέλευση αναρχικών-κομμουνιστών για την ταξική αντεπίθεση ενάντια στην ΕΕ συγκροτήθηκε το Μάρτη του 2014, ως αποτέλεσμα πολιτικής πρωτοβουλίας με αφορμή την εξάμηνη ανάληψη της ελληνικής προεδρίας στην ΕΕ και σκοπό την ανάληψη και συνδιαμόρφωση δράσεων ενάντια στην ΕΕ και τις ευρωεκλογές. Το ζήτημα της ελληνικής συμμετοχής στην ΕΕ κρίθηκε ως ένας κρίσιμος κόμβος της επαναστατικής στρατηγικής, που διαπερνά κάθετα το σύνολο της ταξικής πάλης όπως διαμορφώνεται στην παρούσα ιστορική στιγμή της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής επέλασης: «Το σάρωμα της τελευταίας πενταετίας γκρέμισε κοινωνικές συναινέσεις, κατεδάφισε κατακτήσεις και κεκτημένα, περιθωριοποίησε μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού, διέψευσε ψευδαισθήσεις και βεβαιότητες, φτωχοποίησε μεσοστρώματα, έχτισε στρατόπεδα συγκέντρωσης και όρθωσε φράχτες, προκάλεσε (ιδιαίτερα τη διετία 2010-12) ισχυρές -αλλά ασυνεχείς- κοινωνικές εκρήξεις, αναδιέταξε το αστικό πολιτικό σκηνικό και τους συσχετισμούς δυνάμεων, ανέδειξε την πολιτική πόλωση, έβγαλε στον αφρό φασίστες και νεοναζί και ανάμεσα στ’ άλλα έπληξε στον πυρήνα του το ιδεολόγημα της «Ευρωπαϊκής Ένωσης της σύγκλισης και της αλληλεγγύης». Οι τεκτονικές πλάκες που μετακινούνται μπορούν να προκαλέσουν σεισμούς. Σεισμούς που μπορούν να οδηγήσουν είτε στο σκοτάδι του ακόμα πιο αντιδραστικού, του ακόμα πιο ολοκληρωτικού καπιταλισμού, είτε στο χάραμα εκείνων των συνθηκών που θ’ ανοίξουν το δρόμο για το στρατηγικό στόχο μας, για την Κοινωνική Επανάσταση, ο οποίος παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένος με την αναγκαιότητα της συγκρότησης ενός ανατρεπτικού-επαναστατικού κινήματος. Ένας στρατηγικός στόχος που δεν μπορεί παρά να παραμένει διακηρυκτικός όσο δεν συνδέεται και με τον τακτικό στόχο της σύγκρουσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια προλεταριακή θέση για το άνοιγμα ρηγμάτων στο «ευρωπαϊκό οικοδόμημα», τη στιγμή που αυτό αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην πλήρη τραπεζιτική-χρηματοπιστωτική του ένωση και την πλήρη διάλυση -κάτω από την πίεση των (αντιδρ)αστικών-«ευρωσκεπτιστικών» δυνάμεων- της ευρωζώνης του.
Το κάλεσμα ήταν χτισμένο πάνω στην ενότητα της αντικαπιταλιστικής και αντιιμπεριαλιστική πάλης, πάνω στις αξίες και τις αρχές του προλεταριακού διεθνισμού και όχι του εθνικιστικού και αντιδραστικού ευρωσκεπτικισμού, θέτοντας ως φυσικούς συμμάχους τις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις της Ευρώπης.
Στιγμή εκκίνησης της συνέλευσης αναρχικών-κομμουνιστών για την ταξική αντεπίθεση ενάντια στην ΕΕ υπήρξε η συγκέντρωση ενάντια στη σύνοδο των Υπουργών Οικονομικών (Ecofin) και την ελληνική προεδρία της ΕΕ την 1η Απρίλη του 2014.

2

Στα δυόμιση χρόνια πορείας και δράσης της, η Συνέλευση επεδίωξε να συμβάλει στην όξυνση της ταξικής πάλης, όπως αυτή διαμορφώθηκε (ειδικά μετά το 2012) σε μια περίοδο ταξικής ήττας και αφομοίωσης της λαϊκής ανυπακοής, αλλά και κινηματικής υποχώρησης. Κεντρική πολιτική επιλογή υπήρξε η σύγκρουση με την εγχώρια αστική τάξη και η ανάδειξη της αναγκαίας, για τα εργατικά λαϊκά συμφέροντα, ρήξης με τον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό. Η επιθετική κίνηση εναντίον των βασικότερων αρμών της αστικής εξουσίας, δηλαδή η κίνηση που αμφισβητεί ευθέως τη στρατηγική επιλογή πρόσδεσης του ελληνικού κράτους στο άρμα του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού, υπήρξε η πυξίδα λόγου και δράσης της συνέλευσης.

Η επιθετική αυτή κίνηση εκφράστηκε κυρίαρχα με παρεμβάσεις στο πεδίο της κεντρικής πολιτικής σκηνής (συνεχής παρουσία σε αντιμνημονιακές συγκεντρώσεις, συγκεντρώσεις ενάντια σε Eurogroup, συμμετοχή στην αντιμπεριαλιστική διαδήλωση στη γερμανική πρεσβεία, υπεράσπιση του ταξικού ΟΧΙ ενάντια στα μνημόνια και τη λιτότητα, κλπ). Μια πολιτική δουλειά που εκφράστηκε πολύμορφα και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Προέδρου των ΗΠΑ στην Αθήνα, όπου η Συνέλευση πραγματοποίησε εκδήλωση στα γραφεία της, ενώ συμμετείχε και στο δυναμικό και αυτοπεριφρουρούμενο μπλοκ αναρχικών, αντιεξουσιαστών και κομμουνιστών στη διαδήλωση της 15ης Νοέμβρη. Ταυτόχρονα, η Συνέλευση δούλεψε και στο επίπεδο της μοριακής αποτύπωσης της ταξικής πάλης, συμμετέχοντας ενεργά και στο μέτρο των δυνάμεών της σε εργατικούς αγώνες και απεργιακές περιφρουρήσεις (με τη συμμετοχή της στο Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα «απελευθερωμένα» ωράρια), στις δράσεις ενάντια στις εργοδοτικές δολοφονίες στα ΕΛΠΕ και τα EVEREST, στη δημιουργία δομών αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες, στο πεδίο της αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους, στην αντιφασιστική πάλη, στον αγώνα ενάντια στο ναρκεμπόριο και τον κοινωνικό κανιβαλισμό στα Εξάρχεια (με την ενεργή συμμετοχή μας από την πρώτη μέρα του αγώνα και μετέπειτα με τη συμμετοχή μας στη Συνέλευση για την επανοικειοποίηση των Εξαρχείων) κλπ. Τα δυο επίπεδα δραστηριότητας (κεντρικό και μοριακό) δεν αποτελούν για εμάς μια διάζευξη, δε χωρίζονται μεταξύ τους με σινικά τείχη, αλλά αποτελούν μια οργανική ενότητα και ένα διαλεχτικό σχήμα. Η δραστηριότητά μας στα πεδία αυτά οφείλει να υπηρετεί μια κοινή στρατηγική. Η πολιτική παρέμβαση στην ταξική πάλη πρέπει να είναι κοινωνικά γειωμένη και να ακουμπάει (πάντα αναλογικά) όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Ακριβώς όπως σε όλα τα επίπεδα εντοπίζεται και η επίθεση του κεφαλαίου.

Βασικός άξονας δράσης της Συνέλευσης όλα αυτά τα χρόνια αποτέλεσε και η ανάδειξη της διεθνιστικής αλληλεγγύης. Όχι απλά με την έκφραση της σε συλληφθέντες στο εξωτερικό (όπως η συγκέντρωση στην ισπανική πρεσβεία σε ένδειξη αλληλεγγύης σε αντιφασίστες που συνελήφθησαν στην Ισπανία επειδή πάλεψαν δίπλα στις λαϊκές πολιτοφυλακές στην Αν. Ουκρανία), αλλά με την προσπάθειά μας να οικοδομήσουμε ένα πραγματικό αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο. Σε αυτή την κατεύθυνση παρευρεθήκαμε ως παρατηρητές στη “Διεθνή Αντιφασιστική Συνάντηση για το Donbass” στις 10 και 11 Οκτώβρη του 2015 στην Αθήνα, συμμετείχαμε στο 7ο Διεθνές Αντιιμπεριαλιστικό Συνέδριο του Λαϊκού Μετώπου (Τουρκίας) στην Κωνσταντινούπολη τον Απρίλιο του 2016, μέλη μας συμμετείχαν σε αντιιμπεριαλιστικό συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Συρία, στο Λίβανο και στο Κουρδιστάν, σαν συνέλευση στηρίξαμε τη συναυλία αλληλεγγύης του Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου (Τομέα Ελλάδας) στα φυλακισμένα μέλη του Grup Yorum, ενώ την Πρωτομαγιά θα συμμετέχουμε και στο αντιφασιστικό καραβάνι στην Αν. Ουκρανία.

3

Μετά από δυόμιση χρόνια δραστηριότητας, θεωρούμε αναγκαία την ιδεολογική και πολιτική -επομένως και οργανωτική- αναβάθμιση της Συνέλευσης. Της συγκρότησης, δηλαδή, εκείνης της οργανωτικής μορφής που θα συμβάλει με τις δυνάμεις της στην προλεταριακή ανασυγκρότηση και την ταξική αντεπίθεση σε μια εποχή φρενήρους επέλασης του κεφαλαίου.
Για να βρούμε, όμως, εκείνη την οργανωτική μορφή κατά τη γνώμη μας θα πρέπει να ορίσουμε το πολιτικό περιεχόμενο που θα τη γεμίσει. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει, έστω και ακροθιγώς, να ορίσουμε στη δοσμένη κοινωνική συγκυρία: α) το πεδίο του εχθρού β) το πεδίο της κοινωνίας και γ) το πεδίο του ευρύτερου κινήματος. Ακολούθως, θα πρέπει να ορίσουμε τη δική μας θέση μέσα στα πεδία αυτά, όπως και τους πολιτικούς σκοπούς και τα μέσα.

4

Από το 2007 σέρνεται μια παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, μια νομοτελειακή κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Η επίσημη κυρίαρχη ιδεολογία, δηλαδή η ιδεολογία της κυρίαρχης εκμεταλλευτικής τάξης, προσπαθεί να πείσει τις υποτελείς τάξεις πως η κρίση αποτελεί μια δυσλειτουργία του συστήματος που θα επιδιορθωθεί με τη λήψη συγκεκριμένων νεοφιλελεύθερων μέτρων που θα επαναφέρουν την ανάπτυξη και την ανάκαμψη της οικονομίας. Κι ακόμα χειρότερα προσπαθεί να μας πείσει πως είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι και συνδαιτυμόνες στο μεγάλο φαγοπότι, πως ζούσαμε πάνω από τις πραγματικές μας δυνατότητες, πως «μαζί τα φάγαμε».
Η αλήθεια, όμως, είναι πως η κρίση βρίσκεται στο ίδιο το DΝΑ του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, είναι το σημείο έκρηξης των εγγενών του αντιφάσεων. Είναι η ίδια η «επιτυχία» του καπιταλισμού (υπερσυσσώρευση κερδών, άρα και κεφαλαίου), που οδηγεί και στην αποτυχία του (αδυναμία επαρκών επενδύσεων). Η κρίση γεννιέται στο σκληρό πυρήνα του συστήματος, στη σφαίρα της παραγωγής, περνά στις άλλες οικονομικές σφαίρες (κυκλοφορία, διανομή), και καταλήγει σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής. Η καπιταλιστική κρίση εμφανίζεται ακαριαία ως καθολική κρίση αναπαραγωγής ολόκληρου του υπάρχοντος status quo: είναι ταυτόχρονα οικονομική, επισιτιστική, οικολογική, κρίση του νομικού και πολιτικού εποικοδομήματος, κρίση αντιπροσώπευσης και νομιμοποίησης της αστικής πολιτικής κλπ. Η μονιμοποίηση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να επανακάμψει η διευρυμένη καπιταλιστική αναπαραγωγή. Αλλά, η οποιαδήποτε υποτυπώδης και αναιμική ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας θα πατήσει πάνω στο τσάκισμα των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων και την ανακατανομή στο συσχετισμό ισχύος ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία υπέρ του πρώτου και εις βάρος της δεύτερης.

Ταυτόχρονα, η κρίση γεννά γεωπολιτικές ανακατατάξεις, επαναπροσδιορισμούς συμμαχιών και ανταγωνισμών και όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών και ενδοαστικών αντιθέσεων. Οι «θερμές» και «ψυχρές» περιφερειακές συγκρούσεις ολοένα και πυκνώνουν (Ουκρανία, Συρία, Υεμένη, Μαύρη Θάλασσα, Αρκτική, Νότια Σινική Θάλασσα κλπ), ενώ το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου πολέμου επανεμφανίζεται. Ενδεικτική είναι η αλλαγή του δόγματος του ΝΑΤΟ, η στοχοποίηση της Ρωσίας ως «εχθρικής χώρας» και η δημιουργία της νατοϊκής δύναμης ταχείας επέμβασης στην Ανατολική Ευρώπη. Μάλιστα, σύμφωνα με απόρρητο τηλεγράφημα του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών που διέρρευσε το WikiLeaks και δημοσίευσε πριν 4 χρόνια η βρετανική εφημερίδα Guardian, το ΝΑΤΟ είναι πλήρως προετοιμασμένο να εξαπολύσει «κεραυνοβόλο πόλεμο» εναντίον της Ρωσίας. Ο Ρώσος Στρατηγός Νικολάι Μακάροβ, δήλωνε το 2011: «Δεν αποκλείω τοπικές και περιφερειακές ένοπλες συγκρούσεις με εξέλιξη ενός πολέμου μεγάλης κλίμακας, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης πυρηνικών όπλων». Στο πλαίσιο αυτό κινείται και η αναθεωρημένη «Λευκή Βίβλος για την Άμυνα» της γερμανικής κυβέρνησης, όπου καθορίζεται η αναβάθμιση της ιμπεριαλιστικής στρατηγικής του γερμανικού κράτους και στοχοποιείται η Ρωσία ως πρόκληση για την ασφάλεια της ΕΕ. Στον πρόλογο της «Λευκής Βίβλου» η καγκελάριος Ά. Μέρκελ γράφει με νόημα: «Ο κόσμος του 2016 είναι αναστατωμένος (…) Η ειρήνη και η σταθερότητα δεν είναι κάτι δεδομένο ακόμα και για την Ευρώπη». Μέσα σε αυτό το περιβάλλον διαρκούς κρίσης και οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, οι λαοί δεν πρέπει να ταυτιστούν με τις αστικές τάξεις των χωρών τους στο όνομα ενός δήθεν «πατριωτικού» δόκανου. Θα πρέπει να σφυρηλατήσουν τον προλεταριακό διεθνισμό, να υπερασπιστούν τα δικά τους συμφέροντα, να υψώσουν τις δικές τους σημαίες.

Η δημιουργία ενός πλατιού διεθνιστικού μετώπου είναι σήμερα αναγκαία προϋπόθεση για να ορθώσουμε αναχώματα στην οξυμένη ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και στο ενδεχόμενο να στηθεί ένα ακόμα σφαγείο για τους λαούς όλου του κόσμου. Ενός μετώπου που θα χτίσει την προλεταριακή αντεπίθεση, την επαναφορά στο προσκήνιο της ιστορίας των πληβείων και των κολασμένων. Να ξαναγράψει την ιστορία ο εργαζόμενος λαός, συντρίβοντας το κεφάλαιο και τις αντιδραστικές δυνάμεις που το υπηρετούν. Και αναγκαία συνθήκη γι’ αυτό είναι η διεθνιστική αλληλεγγύη ανάμεσα στους αγωνιζόμενους, με βασικό προαπαιτούμενο τη μάχη που δίνουμε στον ίδιο μας τον τόπο.

5

Οι τριγμοί της καπιταλιστικής κρίσης υπήρξαν ακόμα μεγαλύτεροι στην Ελλάδα, όντας ο «αδύναμος κρίκος» της ΕΕ. Η ελληνική κρίση είναι μεν ενταγμένη στο πλαίσιο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, ωστόσο περιλαμβάνει και κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: η ελληνική οικονομία εμφανίζει υψηλό δημόσιο χρέος, με υστέρηση στη βιομηχανική παραγωγή και αρνητικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που οφείλονται στην πρόσδεση στην ΕΕ και ειδικά στη συμμετοχή στην ΟΝΕ, οι οποίες προϋπέθεταν τη διάλυση του πρωτογενή τομέα και την παράδοση του στο διεθνές κεφάλαιο, την αποβιομηχανοποίηση, αλλά και την ευνοϊκή πολιτική απέναντι στα μονοπώλια μέσα από τη χρηματοδότησή τους, τη μείωση της φορολογίας για τα κέρδη τους και τις φοροαπαλλαγές. Η Ελλάδα κατέχει ενδιάμεση θέση στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, με μια υποβασταζόμενη οικονομία και ισχυρές εξαρτήσεις από ΕΕ και ΗΠΑ, ενώ η θέση της χώρας στον παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό διαρκώς υποβαθμίζεται. Για την ελληνική αστική τάξη η πρόσδεση στο άρμα του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού είναι όρος επιβίωσης και όχι απλά μια «επιλογή στρατοπέδου». Το ιμπεριαλιστικό πλαίσιο, δηλαδή η διαφορετική δύναμη πυρός των κεφαλαίων, η αναπόφευκτη ανισομετρία της οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης και οι συνακόλουθες διαβαθμίσεις, διαστρωματώσεις και σχέσεις ισχύος μεταξύ των κρατών, αποτελεί το πεδίο δραστηριότητας του ελληνικού κεφαλαίου και του κρατικού σχηματισμού που το εκπροσωπεί. Μετά το ξέσπασμα της κρίσης, οι σχέσεις εξάρτησης βαθαίνουν καθοριστικά, ενώ, ταυτόχρονα και αδιαχώριστα, διαμορφώνεται το κατάλληλο περιβάλλον (οικονομικό, νομικό, πολιτικό, ιδεολογικό) για την κερδοφορία του ντόπιου κεφαλαίου. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πραγματικότητας είναι τα ίδια τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις. Για αυτό και τα προλεταριακά λαϊκά συμφέροντα μπορούν να εξυπηρετηθούν μόνο μέσα από μια στρατηγική ρήξης και σύγκρουσης με την ΕΕ και τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.

Ο κόσμος της εργασίας σήμερα δέχεται μια διπλή καταπίεση από τους ιμπεριαλιστές δανειστές και την ντόπια αστική τάξη, που αναπτύσσουν μια ανισόμετρη και ιεραρχημένη συμμαχία, μετατρέποντας σταδιακά τον τόπο σε μια τεράστια (τυπική ή άτυπη) Ειδική Οικονομική Ζώνη. Το βάθεμα του καθεστώτος εξάρτησης σήμερα αποτυπώνεται ξεκάθαρα με τη διπλή λειτουργία των μνημονίων ως: α) βασικό μοχλό απαξίωσης της εργατικής δύναμης και β) ιμάντα μεταβίβασης αξίας και υπεραξίας από την περιφέρεια προς το κέντρο. Η πολύπλευρη και καταιγιστική επίθεση εναντίον των εργατικών λαϊκών συμφερόντων είναι η προϋπόθεση της επανάκαμψης της κερδοφορίας του κεφαλαίου, δημιουργεί όμως ευρεία κοινωνική δυσαρέσκεια και απονομιμοποίηση της αστικής πολιτικής σκηνής. H καθίζηση πολιτικών σχηματισμών και η ανακατάταξη του αστικού πολιτικού τοπίου με τις πρώην «αντιμνημονιακές» δυνάμεις (ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ) να ηγούνται πλέον της μνημονιακής επέλασης δείχνει όχι μονάχα την προσαρμοστικότητα του συστήματος, αλλά και τις δικές μας ελλείψεις στην οργάνωση και κατεύθυνση της λαϊκής ανυπακοής από τις επαναστατικές δυνάμεις.

6

Στο κοινωνικό πεδίο παρατηρούμε μια στάση μουδιάσματος και αναμονής, κυρίως έπειτα από την ανάληψη της εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑ. Η νέα σοσιαλδημοκρατία, πείθοντας μεγάλα τμήματα της κοινωνίας για μια «φιλολαϊκή» διαχείριση της κρίσης εντός της ΕΕ και μια “αναίμακτη” έξοδο από τα μνημόνια, εκμεταλλευόμενη το κενό επαναστατικής πρωτοπόρας δύναμης, κατάφερε να απορροφήσει τους τριγμούς που προκάλεσε η ένταση της ταξικής πάλης (ιδιαίτερα τα έτη 2010-12) μέσα από την εκλογική ανάθεση. Είναι δεδομένο πια το κοινωνικό μούδιασμα και η εσωτερίκευση των διαδοχικών ταξικών ηττών. Αυτή η κατάσταση αντανακλάται και στο ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα, που έχει απολέσει μεγάλο κομμάτι της ορμητικότητας και του μαχητικού του πνεύματος. Η κινηματική αποσυσπείρωση, ο σεχταρισμός, τα δομικά προβλήματα και ο ιδεολογικός, πολιτικός και οργανωτικός αφοπλισμός του μεταμοντερνισμού και του αφορμαλισμού δημιουργούν ένα περιβάλλον που δεν είναι πρόσφορο για το ξεδίπλωμα μιας οργανωμένης και στοχευμένης επαναστατικής στρατηγικής. Παρ’ όλα αυτά, στο κίνημα υπάρχει η ανάπτυξη μιας αξιόλογης δυναμικής, αλλά διασκορπίζεται από την έλλειψη συνεκτικής πολιτικής και συγκεκριμένης στόχευσης. Το να εμφανιστούν οργανωμένες δυνάμεις που με την ανάπτυξη συνεκτικής επαναστατικής θεωρίας και μαχητικού λόγου και δράσης, δυνάμεις που θα αναζωογονήσουν το κίνημα και θα το ξαναστήσουν στα πόδια του, είναι απαραίτητη προϋπόθεση ώστε να κατακτηθούν κρίσιμες κοινωνικές μάζες και να ξαναμιλάμε με όρους κοινωνικής επανάστασης στην πράξη και όχι ιδεαλιστικά.

7

Μέσα στην κατάσταση χρεοκοπίας της εγχώριας οικονομίας και του πολιτικού της εποικοδομήματος, προμηνύεται μια συνθήκη μακροχρόνιας σήψης. Μοναδική ελπίδα είναι η συγκρότηση ενός μαχητικού και οργανωμένου κινήματος που θα ανοίξει στην πράξη την προοπτική της κοινωνικής επανάστασης, θα χρειαστεί να δουλέψει μέσα στις προλεταριακές μάζες, να αποκτήσει την απαραίτητη κοινωνική γείωση, να αφουγκραστεί τις κοινωνικές ανάγκες και να προσδώσει ριζοσπαστικό περιεχόμενο στην αδιάκοπη ταξική πάλη, που σε μια εκμεταλλευτική ταξική κοινωνία συνεχίζεται και θα συνεχίζεται πέρα από τις επιμέρους θελήσεις των συντελεστών της ή από τον βαθμό όξυνσης ή ύφεσης.

Στη δεδομένη συγκυρία ακραίας ταξικής επίθεσης και υπαρξιακού αγώνα της τάξης μας για να επιβιώσει με στοιχειώδη αξιοπρέπεια, καλούμαστε να ξεπεράσουμε τον επίπλαστο διαχωρισμό τακτικών και στρατηγικών, ενδιάμεσων και επαναστατικών στόχων. Να τους αντιληφθούμε ως τμήματα ενιαία και αδιαχώριστα της εξελικτικής επαναστατικής διαδικασίας. Η ταύτιση της τακτικής με τη στρατηγική δεν είναι μονάχα μεθοδολογικό σφάλμα, αλλά και πολιτική αυτοκτονία. Οφείλουμε να θέσουμε στην πράξη τόσο τους άμεσους στόχους πάλης (ανάσχεση του κύματος επίθεσης του κεφαλαίου, ανάλυση και κατανόηση των αιτιών της κρίσης, ανάπτυξη δομών αυτοπροστασίας του κινήματος, εγχειρημάτων ταξικής αλληλεγγύης, κλπ) όσο και τους μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους, που η πραγμάτωσή τους δεν εναπόκειται απλά στη θέλησή μας, αλλά εξαρτάται από το ίδιο το ξεδίπλωμα της ταξικής πάλης σε συνδυασμό με το επίπεδο ανάπτυξης του υποκειμενικού παράγοντα (έξοδος από το καθεστώς των μνημονίων, έξοδος από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, μονομερής διαγραφή χρέους). Στόχοι που δεν μπορούν να εξεταστούν αποκομμένοι ο ένας από τον άλλο, που συναποτελούν μια οργανική ενότητα, που αλληλοδιαπλέκονται, αλληλοδιεισδύουν και ο ένας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τον άλλο. Στόχοι που ανοίγουν στην πράξη το δρόμο για την επαναστατική ρήξη, το τσάκισμα του αστικού κρατικού μηχανισμού, την οργάνωση της κοινωνικής και οικονομικής ζωής στη βάση των λαϊκών αναγκών και όχι της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Αναγκαία βήματα για να ανοίξει το ιστορικό πέρασμα προς την αναρχία και τον κομμουνισμό.

Άμεσο πολιτικό μας χρέος είναι η ανασυγκρότηση του προλεταριάτου ως επαναστατικό ταξικό υποκείμενο, που αναγνωρίζει τη θέση του και τον ιστορικό του ρόλο. Βασική προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η επαναστατική ανασύνταξη, με τη συγκρότηση κεντρικού επαναστατικού φορέα, που θα οργανώσει και θα μορφοποιήσει την αυθόρμητη λαϊκή ανυπακοή, oχυρώνοντάς την απέναντι στο ρεφορμισμό και την αφομοίωση. Ενός φορέα που θα εδαφικοποιήσει την προλεταριακή αντεξουσία, θα συγκεντρώσει την αναγκαία μαχητική ισχύ (ιδεολογική, πολιτική, στρατιωτική) στους αποφασιστικούς χρόνους και χώρους, θα σφυρηλατήσει την ενότητα και τη συγκέντρωση των επαναστατικών δυνάμεων πάνω στη χάραξη κοινά καθορισμένης στρατηγικής, θα θέσει την επαναστατική αντί-βία στην υπηρεσία των λαϊκών συμφερόντων, θα στοχεύσει στην κεντρική πολιτική αναμέτρηση με το κεφάλαιο και το κράτος του, υπονομεύοντας σημαντικούς κόμβους της αστικής στρατηγικής. Πάντοτε, όμως, το δέον δεν ταυτίζεται με τις δοσμένες υποκειμενικές και αντικειμενικές συνθήκες. Η θέληση δεν ταυτίζεται με το εφικτό. Βρίσκεται σε μια τριβή με την πραγματική ζωή και τις δοσμένες αντικειμενικές και υλικές συνθήκες, που σήμερα συμπυκνώνονται σε τρία βασικά σημεία: ακραία επίθεση του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, αποδιοργάνωση και υποχώρηση του λαϊκού παράγοντα, κινηματική αποσυσπείρωση. Αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να ξεπεραστεί μέσα από λεκτικούς μαξιμαλισμούς και τα κενά δεν θα καλυφθούν μέσα από βολονταριστικά άλματα. Γι’ αυτό είναι αναγκαία η σκληρή και μακρόχρονη δουλειά του μυρμηγκιού, δουλειά ιδεολογική, πρακτική και οργανωτική ταυτόχρονα. Δουλειά που σε γείωση με τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες θα προχωρήσει στη βαθμιαία και εξελικτική πραγμάτωση των στόχων που θέτει, μέσα από τη μετωπική πολιτική δουλειά και τη συγκρότηση ευρύτερων κινηματικών συμμαχιών.

Στην υπάρχουσα συνθήκη λοιπόν, στην οποία καλούμαστε να δώσουμε μια τιτάνια μάχη, μια διπλή μάχη, από τη μία για την ιδεολογικοπολιτική ανασυγκρότηση της τάξης μας και από την άλλη για την οργάνωση της αντεπίθεσης μας στο κεφάλαιο, χρέος μας είναι να αναλύσουμε τους συσχετισμούς (επίπεδο συνείδησης και οργάνωσης του κινήματος και της τάξης, οικονομικοπολιτική συγκυρία) ώστε να αρθρώσουμε τα επίκαιρα αιτήματα που αντανακλούν το επίδικο της ιστορικής συγκυρίας. Μονάχα έτσι θα μπορέσουμε να εκπονήσουμε έναν προσαρμοσμένο στα δεδομένα της εποχής σχεδιασμό μάχης και να μπούμε δυναμικά στον αγώνα μπολιάζοντας το μερικό με το συνολικό. Η ενότητα του «οικονομικού» και του «πολιτικού» αγώνα είναι ενότητα διαλεκτική και αποτελεί την πρώτη ύλη για τη χάραξη μιας επαναστατικής πολιτικής. Γιατί η σύνδεση με το λαϊκό παράγοντα είναι απαράβατος κανόνας της επαναστατικής διαδικασίας· γιατί η θέση μας μέσα σε αυτούς τους αγώνες δεν είναι αφαιρετικά αυτονόητη, ούτε οριοθετείται στην υποκειμενική -άρα και αποκομμένη- μας παρουσία. Η επαναστατική πολιτική είναι πολιτική ενότητας με το αγωνιζόμενο υποκείμενο γιατί επικοινωνεί και ζυμώνεται μαζί του, ώστε να υπηρετεί στην πράξη την εκτροπή από το ρεφορμισμό και να προσδίδει στον (εκάστοτε) αγώνα μια πραγματική αντικαπιταλιστική προοπτική.

8

Η σημερινή ιστορική στιγμή είναι σίγουρα ασφυκτική για τον εργαζόμενο λαό. Ολοένα και επιταχύνεται η νεοαποικιοκρατικού τύπου λεηλασία του τόπου και του λαού του, μέσα από τη μνημονιακή επέλαση του κεφαλαίου. Ζούμε σε ένα καθεστώς μονιμοποιημένης έκτακτης ανάγκης, σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής. Οι απανωτές ταξικές ήττες σκορπούν την απογοήτευση και την αποδιοργάνωση στην κοινωνία. Εδώ, όμως, έρχεται ο ιστορικός ρόλος της επαναστατικής εμπροσθοφυλακής να χτυπήσει στην πράξη την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρεία. Τίποτα δεν είναι προδικασμένο. Η ιστορική γνώση πως σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης οι συσχετισμοί γίνονται ιδιαίτερα ρευστοί, μας ορίζει ένα επαναστατικό καθήκον που εκφράζεται μέσω της στρατιωτικής και πολιτικής οργάνωσης που θα πρέπει να χτίσουμε για να χτυπήσουμε τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, προετοιμάζοντας ταυτόχρονα την επαναστατική ανύψωση των εξεγερτικών γεγονότων που νομοτελειακά θα ξανασυμβούν, αφού οι εφεδρείες του συστήματος λιγοστεύουν και χάνουν την κοινωνική νομιμοποίηση που απολάμβαναν, ενώ τα μνημόνια που διαιωνίζουν την ύφεση είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Σε αυτές τις συνθήκες συστημικής σήψης, η επαναστατική προοπτική οφείλει να γίνει εφικτή και άμεση ως η μόνη λύση στο μνημονιακό και καπιταλιστικό μονόδρομο.

Η επαναστατική προοπτική έχει συγκεκριμένο ιστορικό περιεχόμενο. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε σε μια συγκυρία καπιταλιστικής κρίσης που οξύνει τις αντιθέσεις, και για μια χώρα όπως η Ελλάδα που βρίσκεται σε καθεστώς ιμπεριαλιστικής εξάρτησης ανίκανη να ασκήσει αυτόνομη οικονομική και πολιτική στρατηγική. Το άμεσο καθήκον μιας επαναστατικής πρωτοπορίας είναι να παλέψει για την αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης με ταξικούς όρους. Με πάλη δηλαδή για την ανατροπή της αστικής τάξης και την αποδέσμευση από τον ιμπεριαλιστικό κλοιό.

Η πείρα των μεγάλων ιστορικών ανατροπών, όταν οι κοινωνικές αντιθέσεις έφταναν σε οριακά σημεία όπως συμβαίνει και σήμερα, μας έχει διδάξει ότι δεν επετεύχθησαν ποτέ μόνο με ειρηνικά μέσα, αλλά και με βίαια.
Σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, ανοίγονται επαναστατικές προοπτικές γιατί η βία του κεφαλαίου γίνεται απροκάλυπτη και οι επαναστατικές ιδέες γίνονται επίκαιρες και εφαρμόσιμες, όχι ως γενικόλογο όραμα αλλά ως αυτοσκοπός για την επιβίωση μας ως εκμεταλλευόμενοι. Σήμερα, απέναντι τόσο στο αστικό κράτος που κατέχει το μονοπώλιο της βίας, όσο και στη ρεφορμιστική αριστερά που αναπαράγει το φόβο και την αναμονή στο όνομα των κατάλληλων συσχετισμών δύναμης, εμείς πιστεύουμε πως η επαναστατική βία αποτελεί εδώ και τώρα μια απαραίτητη πολιτική πρακτική του κινήματος. Και αυτό γιατί σε ιστορικές περιόδους τόσο οξυμένων αντιθέσεων, η αυτοάμυνα των προλετάριων απέναντι στην οικονομική τους εξαθλίωση δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά χωρίς τη σύγκρουση με τους μηχανισμούς που την επιβάλλουν. Η βία είναι αυτή που καθορίζει το χαρακτήρα της αστικής πολιτικής σε συνθήκες κρίσης και όχι η απόσπαση κοινωνικής συναίνεσης όπως συνέβαινε σε περιόδους ανάπτυξης και δυνατότητας για αναδιανομή του κεφαλαίου προς τα κάτω. Και με αυτό το δεδομένο, πως δηλαδή η διαχείριση της κρίσης γίνεται με πολεμικούς όρους απέναντι στους προλετάριους, με πλήρη ετοιμότητα ακόμα και για στρατιωτική επιβολή των σχεδίων του κεφαλαίου, όποιος νομίζει ακόμα ότι μπορεί να αναχαιτίσει την αστική τάξη που μας επιτίθεται με ειρηνικά ή κοινοβουλευτικά μέσα, δεν μπορεί να λέγεται ούτε κομμουνιστής, ούτε αναρχικός, ούτε επαναστάτης.

Η επαναστατική πάλη είναι η πάλη για το σχηματισμό της προλεταριακής αυτοάμυνας και αντεπίθεσης. Στις σημερινές συνθήκες, τα προλεταριακά συμφέροντα δεν μπορούν να περιφρουρηθούν παρά μόνο με τη βία απέναντι στη βία του κεφαλαίου. Και αυτό προκύπτει από την ανάλυση των σημερινών συσχετισμών, της ήττας δηλαδή του κινήματος που επιμένει να παραμένει ανοργάνωτο απέναντι στο τσάκισμα των κεκτημένων της εργατικής τάξης του περασμένου αιώνα, μετατρέποντας μας σε σύγχρονους δούλους, αλλά και τα καθήκοντα που καθορίζει η ιστορική μας αποστολή να μην αφήσουμε το κεφάλαιο να διαιωνίσει την κυριαρχία του πατώντας πάνω στο φόβο και την ανετοιμότητα του κινήματος της δικής μας εποχής.

9

Μελετώντας το γενικό περίγραμμα της παρούσας ιστορικής στιγμής, ορίζοντας τα άμεσα επαναστατικά καθήκοντα που απαιτεί η εποχή μας και θέτοντας τους απαραίτητους βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και απώτερους στόχους πάλης που συνθέτουν μια σύγχρονη επαναστατική στρατηγική, καταλήγουμε σε ένα αναπόφευκτο συμπέρασμα: η πολιτική αναβάθμιση της Συνέλευσης είναι απαραίτητος όρος και νομοτελειακή κατάληξη της ανάλυσής μας. Η οργανωτική αναβάθμισή της κινείται σε αυτήν την κατεύθυνση.

Για να συμβάλουμε, με τις δικές μας δυνάμεις, στη συγκρότηση ενός κέντρου των επαναστατικών δυνάμεων. Της μόνης ικανής δύναμης για να κάνει την επαναστατική ανατροπή ιστορικά εφικτή.

Οργανώσου για την ταξική αντεπίθεση

Πόλεμο σε κράτος, κεφάλαιο, ιμπεριαλισμό  

Για την αναρχία και τον κομμουνισμό

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

[πρώην Συνέλευση αναρχικών κομμουνιστών για την ταξική αντεπίθεση ενάντια στην ΕΕ]

Για την Αλληλεγγύη στον Επαναστατικό Αγώνα – Να σπάσουμε το καθεστώς εξαίρεσης των πολιτικών κρατούμενων

[…] Τα δακτυλικά τους αποτυπώματα
δεν είναι μονάχα στα μητρώα των φυλακών
φυλάγονται στα αρχεία της ιστορίας,
τα δακτυλικά τους αποτυπώματα είναι

οι πυκνές σιδηροδρομικές γραμμές που διασχίζουν το μέλλον […]

Γ. Ρίτσος

Την Πέμπτη 5 Γενάρη κατά τη διάρκεια επιχείρησης των ΕΚΑΜ και της Αντιτρομοκρατικής συλλαμβάνονται η καταζητούμενη και επικηρυγμένη αναρχική Πόλα Ρούπα και η αναρχική Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου, μέλη του Επαναστατικού Αγώνα.

Μαζί με την Π. Ρούπα οι ένοπλοι φρουροί του Κεφαλαίου και του Κράτους του, συλλαμβάνουν και στην ουσία απαγάγουν -με την πλήρη κάλυψη, αν όχι με την πλήρη καθοδήγηση των αρμόδιων υπ. Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης- και τον εξάχρονο γιο της (και γιο του αναρχικού-μέλους του Επανασταστικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη) Βίκτωρα-Λάμπρο. H συγκεκριμένη ενέργεια αποτέλεσε μια πρωτόγνωρη -για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα- επίδειξη κρατικής εκδικητικότητας που ξύπνησε μνήμες από τις πιο μαύρες σελίδες του μετεμφυλιακού κράτους, από τις “παιδουπόλεις” της Φρειδερίκης όπου εγκλείονταν για να “διαπαιδαγωγηθούν” τα παιδιά των αγωνιστών.

Η απεργία πείνας και δίψας που ξεκίνησαν από την πρώτη στιγμή τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, οι άμεσες κινητοποιήσεις εντός και εκτός των τειχών των φυλακών και η γενική κατακραυγή ήταν εκείνες που απελευθέρωσαν από τον εγκλεισμό τον Βίκτωρα-Λάμπρο για να βρεθεί κοντά στους συγγενείς του, ήταν εκείνες που ανάγκασαν τους κυβερνητικούς αξιωματούχους -πάλαι ποτέ “προστάτες του συντάγματος” και θιασώτες του δικαιωματισμού και νυν πολιτικοί εκπρόσωποι του ντόπιου και υπερατλαντικού καρτέλ της “αντι”τρομοκρατίας- μαζί με όλο το υπηρεσιακό σκυλολόι τους να βάλουν την ουρά στα σκέλια και να οδηγηθούν σε άτακτη υποχώρηση.

Παρ’ όλα αυτά, το συγκεκριμένο γεγονός αποτελεί άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα επιβολής ενός ανομολόγητου αλλά υπαρκτού καθεστώτος εξαίρεσης για τους πολιτικούς κρατούμενους, το οποίο (μεταξύ άλλων) περιλαμβάνει την επιβολή εξοντωτικών ποινών και ειδικών συνθηκών κράτησης, προφυλακίσεις συγγενών μελών της ΣΠΦ, σφράγισμα της Νομικής Σχολής για την απαγόρευση εκδήλωσης αλληλεγγύης όπως επίσης και την συνεχή άρνηση χορήγησης αδειών σε πολιτικούς κρατούμενους που αρνούνται να υπογράψουν δηλώσεις μετανοίας, όπως ο κομμουνιστής Δημήτρης Κουφοντίνας και ο αναρχικός Κώστας Γουρνάς.

Είμαστε σε συνθήκες ταξικού-κοινωνικού πολέμου και ζούμε σε καθεστώς μόνιμης έκτακτης ανάγκης. Πρόκειται για ένα αναντίρρητο γεγονός το οποίο οι δυνάστες μας δεν το ξεχνούν. Γι’ αυτό και δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο ενάντια στους πολιτικούς εχθρούς τους. Οι πολιτικοί κρατούμενοι αποτελούν τους κατεξοχήν ομήρους αυτού του πολέμου. Γι’ αυτό πασχίζουν με όλα τα μέσα για την κοινωνική απομόνωση και τη φυσική-ηθική εξόντωση των έγκλειστων αγωνιστών και αγωνιστριών, γι’ αυτό και πασχίζουν με όλα τα μέσα για την απονοηματοδότηση της ένοπλης πολιτικής του Επαναστατικού Αγώνα, που εδώ και σχεδόν μια δεκαπενταετία αγωνίζεται αταλάντευτα, βάζοντας στο στόχαστρό του κρατικούς-καπιταλιστικούς-ιμπεριαλιστικούς στόχους και δομές, για την υπεράσπιση των συμφερόντων των απόκληρων και των φτωχών, των εργατικών και των λαϊκών στρωμάτων, για την αντικρατική-αντικαπιταλιστική προοπτική, για την Κοινωνική Επανάσταση.

Κόντρα στη μοιρολατρία, την ηττοπάθεια και τον αναχωρητισμό, κόντρα στην επέλαση του Κεφαλαίου και του Κράτους του, να σταθούμε στο πλευρό των συντρόφων και των συντροφισσών, να σπάσουμε το καθεστώς εξαίρεσης που έχει επιβληθεί (και συνεχώς διευρύνεται) ενάντια στους πολιτικούς κρατούμενους, να σπάσουμε στο δρόμο τον τρόμο, να συγκροτηθούμε ταξικά, να οργανωθούμε πολιτικά και ν’ αγωνιστούμε για τον Κομμουνισμό και την Αναρχία.

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ-ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ

ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ

Συνέλευση αναρχικών-κομμουνιστών για την ταξική αντεπίθεση ενάντια στην Ε.Ε

Νέα κυκλοφορία από την Προλεταριακή Πρωτοβουλία: R.A.F / Β.R-P.C.C : Μια Μετωπική Πολιτική.

15443272_1135738499872260_7413108229506698899_o

Κυκλοφόρησε πρόσφατα από την Προλεταριακή Πρωτοβουλία η μπροσούρα R.A.F / Β.R-P.C.C : Μια Μετωπική Πολιτική. Διατίθεται (με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά) σε στέκια και καταλήψεις. Κεντρική διάθεση από το βιβλιοπωλείο του κινηματικού εκδοτικού εγχειρήματος Los Solidarios, κάθε Δευτέρα 18.30 – 21.30 και κάθε Σάββατο 13.00 – 15.00 στον πολιτικό χώρο στη Σπ.Τρικούπη 44 στα Εξάρχεια.

Μαύρες-Κόκκινες Σελίδες 2016: Παρασκευή 16/12 από τις 17.00 στη ΑΣΟΕΕ

Φωτογραφία του χρήστη Los Solidarios.

ΜΑΥΡΕΣ-ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ 2016

συνάντηση εκδόσεων ανατρεπτικού περιεχομένου

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 17:00

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

17:30 Προβολή της ταινίας μικρού μήκους «Η Ιδέα» (1932) με αφορμή την έκδοση του βιβλίου Το πάθος ενός ανθρώπου του Frans Masereel (εκδόσεις d*)

18:00 Οι ρίζες του αναρχικού κινήματος στον ελλαδικό χώρο 1830-1875 Παρουσίαση της ατζέντας 2017 του Ταμείου Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών Παρουσίαση της ατζέντας 2017 του Ευτοπικού Εργαστηρίου με αρχειακό υλικό εντύπων του α/α χώρου στα 80’s

18:30 ATTICA 45 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ με αφορμή την έκδοση των βιβλίων ΑΤΤΙΚΑ 45 του Τάσου Θεοφίλου (Ασύμμετρη Απειλή) O «mad bomber» Σαμ Μέλβιλ (Δαίμων του Τυπογραφείου) και τη σημερινή κατάσταση και τις απεργίες στις φυλακές των ΗΠΑ Παρεμβάσεις των Τ. Θεοφίλου, συντρόφου από τις ΗΠΑ και Joshua Melville, γιου του δολοφονημένου αγωνιστή της Attica, Sam Melville

20:00 Παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Μαλλούχου ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΩΚΕΑΝΙΔΩΝ Ο Μιχαήλ Μπακούνιν και η μουσική (Εκδόσεις για μια Ελευθεριακή Κουλτούρα) Ερμηνεύει στο πιάνο η Μαρία Μυλαράκη με έργα των Reichel, Beethoven και Wagner

21:00 ΟΓΔΟΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Ο ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ με αφορμή την έκδοση των βιβλίων Ένα ελευθεριακό πρόταγμα του Ντιέγο Αμπάδ ντε Σαντιγιάν (Στάσει Εκπίπτοντες) Ο αναρχισμός σε κίνηση του Τόμας Ιμπάνιεθ (Ευτοπία)

διοργάνωση: κινηματικά εκδοτικά εγχειρήματα

Εκδήλωση-Συζήτηση για την άμεση χορήγηση άδειας στον πολιτικό κρατούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα: Τετάρτη 14 Δεκέμβρη, αμφ. Νομικής, 19.00

[youtube]https://www.youtube.com/watch?v=UwSNGTErd30[/youtube]

Η άδεια είναι υπόθεση πολιτική

Μνημείο εμμονικής εκδικητικότητας και πολιτικής αγραμματοσύνης είναι για μια ακόμη φορά το σκεπτικό της εισαγγελέως κας Περιμένη, στην τελευταία απόφαση -και πάλι απορριπτική- του Συμβουλίου της Φυλακής για την αδεία του Δ.Κ.
Αφού υποδέχθηκε τον επί 14 χρόνια κρατούμενο με μια ερώτηση πρόκληση για την δήλωση μετάνοιας που επίμονα του απαιτεί, και αφού επιδόθηκε σε μια ανάκριση με πολιτικού περιεχομένου ερωτήσεις, επιβεβαιώνοντας για μια φορά ακόμη τον πολιτικό χαρακτήρα της αρνητικής της στάσης, προχώρησε στην απόρριψη του αιτήματος με την ρητή αιτιολογία, ότι ο ΔΚ «δεν αποκήρυξε την δράση του και δεν εκδήλωσε μεταστροφή και μεταμέλεια». «Δεν έχω να πω τίποτε για το παρελθόν μου, ότι έχω να πω το είπα στα βιβλία μου» δήλωσε ο κρατούμενος , συμπληρώνοντας «δεν κάνω δήλωση μετάνοιας, ούτε θα κάνω φρονηματική συζήτηση μαζί σας για να πάρω μια άδεια», ακυρώνοντας την επιμονή της κας εισαγγελέως.
Όπως ανέλυσε με βαθειά πολιτική γνώση και ψυχολογική ικανότητα η εισαγγελέας στο σκεπτικό της, «όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του, συνδέει ευθέως τις εγκληματικές του πράξεις με την πολιτική ιδεολογία και την κοσμοθεωρία του» (υπονοώντας προφανώς ότι δεν θα είχε κανένα πρόβλημα αν επρόκειτο για καθαρά ποινικές ιδιοτελείς δράσεις ) και « ότι εξακολουθεί να πιστεύει ότι η επανάσταση δεν μπορεί να γίνει ειρηνικά (όπως προφανώς την οραματίζεται η κα εισαγγελέας ) άλλα απαιτεί άσκηση αντιβίας».
Σημειώνει δε συμπληρωματικά, ότι «από δηλώσεις του για την ελαστική δικαστική αντιμετώπιση της πλουτοκρατίας συνάγεται, ότι θεωρεί θεμιτή σε τέτοιες περιπτώσεις την αυτοδικία για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης (!!)» και «συνεπώς» καταλήγει «είναι ιδιαίτερα πιθανό αν του δοθεί η ευκαιρία, έστω και στα στενά χρονικά πλαίσια μια ολιγοήμερης τακτικής άδειας να προβεί σε νέες εγκληματικές πράξεις που κατ’ αυτόν (αυτήν προφανώς εννοεί) δικαιολογούνται από τις πολιτικές του πεποιθήσεις και την κοσμοθεωρία του».
Όπερ έδει δείξαι δηλαδή.
Την ίδια στιγμή, αντιφάσκοντας με όλα αυτά αναγνωρίζεται στην απόφαση ότι ο κρατούμενος θα τηρήσει («ενδεχομένως» !!!) τους όρους που θα του ετίθεντο σε περίπτωση άδειας.
Το παραπάνω βαθυστόχαστο σκεπτικό προσυπόγραψαν τόσο ο διευθυντής της φυλακής, όσο και η κοινωνική λειτουργός, που επί χρόνια σταθερά εισηγείται θετικά για την χορήγηση άδειας στυον Δ.Κ. και εξίσου σταθερά ψηφίζει αρνητικά στις συνεδριάσεις (σε δόξα της ανεξαρτησίας της σκέψης και της κρίσης των μελών του Συμβουλίου).
Για τους πολιτικούς κρατούμενους
10 – 12 – 2016