Έντυπη έκδοση από Κίνηση της Βιολέττας (ΚτΒ) | Μια Συλλογική Απολογιστική Συμβολή: Αναδρομές & Συμπεράσματα. Στόχοι Πάλης & Προοπτικές.

Στα ασφαλτένια αλώνια της πόλης,
στους δικούς μας δρόμους,
Εκεί που ακόμα είναι ανοιχτές
οι λακκούβες από τις παλιές φωτιές .
Εκείνες που αφήσαμε στη μέση.
Εκεί, θα συναντηθούμε ξανά…

Περιεχόμενα.

– Μια απαραίτητη εισαγωγική σημείωση (23/3/2021).
-Μια Συλλογική Απολογιστική Συμβολή: Αναδρομές & Συμπεράσματα. Στόχοι Πάλης & Προοπτικές (Σεπτέμβρης 2020 – Γενάρης 2021).
-Αντί Επιλόγου: Η προαναγγελθείσα κρατική δολοφονία και οι χίλιες ζωές του παντοτινού αντάρτη Δημήτρη Κουφοντίνα (28/2/2021).

Μόλις κυκλοφόρησε στην Αθήνα (και) σε 32σέλιδη έντυπη έκδοση (σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων) και (θα) διατίθεται (χωρίς αντίτιμο) από στέκια, καταλήψεις, βιβλιοπωλεία, πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους σε όλη τη χώρα.

Το υλικό της ΚτΒ αναρτάται διαδικτυακά (μεταξύ άλλων) στο prolprot.espivblogs.net και στο fb στη σελίδα αντιπληροφόρησης Ήμουν, Είμαι & Θα Είμαι

Για επικοινωνία: violetta@espiv.net

Salvatore Ricciardi [1940-2020] Πάντα Παρών! Ο χαιρετισμός του Σάντε Νοταρνικόλα & άλλο “ενδιαφέρον υλικό”

Ρώμη, San Lorenzo 9 Απριλίου 2021: Στη Μνήμη του Σαλβατόρε Ριτσιάρντι.

Από τις 17.00 ραντεβού στην Via dei Volsci, κάτω από το Radio Onda Rossa. Παρουσία στο δρόμο και ζωντανή μετάδοση με ανοιχτά μικρόφωνα.

RADIO ONDA ROSSA. Ένα σήμα που ενοχλεί [από το 1977].

Πολλοί νόμισαν ότι αφού χάθηκε αυτή η μάχη, είχε τελειώσει και ο αγώνας, μπερδεύοντας δυο πράγματα, γιατί η μάχη μπορεί να χαθεί, αλλά ο αγώνας δεν τελειώνει…

Salvatore Ricciardi

Στις 9/4/2020 έφυγε από τη ζωή στη γενέτειρα του Ρώμη, ένας ξεχωριστός προλετάριος, ένας σεμνός κομμουνιστής, ένας παντοτινός αντάρτης: ο Σαλβατόρε Ριτσιάρντι.

O Σαλβατόρε έφυγε αγωνιζόμενος, έπειτα από τον βαρύτατο τραυματισμό του, μετά την πτώση του από μεγάλο ύψος, καθώς σκαρφάλωνε ψηλά, στα ογδόντα του -εν μέσω πανδημίας και καραντίνας- για να κρεμάσει πανό αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους και εξεγερμένους και τις αγωνιζόμενες και εξεγερμένες, κρατούμενους και κρατούμενες των ιταλικών φυλακών…

Στη Μνήμη μας θα παραμείνουν βαθιά χαραγμένα, το πλατύ χαμόγελο και η έμφυτη ανθρωπιά, η διαλεκτική αναλυτικότητα της σκέψης και η ανυποχώρητη αγωνιστικότητα του, γνωρίσματα που τον χαρακτήρισαν καθ’ όλη τη διάρκεια της πολυκύμαντης ζωής του.

Αν κάτι είναι “αντικειμενικά βέβαιο”, αυτό είναι το γεγονός ότι ο Σαλβατόρε ήταν ένας κομμουνιστής, ένας από “τους ασυνήθιστους αυτούς ανθρώπους, που τόσο βίαια εισέβαλαν στον 20ο αιώνα”.

Ως την τελευταία ανάσα του και παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, ο Salvo παρέμεινε ένας ζωντανός άνθρωπος, ένας ατόφιος αγωνιστής μέσα στις αδιάκοπες και βαθιές γραμμές, εκείνες που ενώνουν αδιάλειπτα το χθες, το σήμερα, το αύριο του ιστορικού & σύγχρονου, ανταγωνιστικού & επαναστατικού κινήματος, δηλαδή εκείνων που (παρ’ όλα αυτά…) συνεχίζουν να μάχονται και να παλεύουν, ν’ αντιστέκονται και ν’ αγωνίζονται…

Ένα χρόνο μετά, αναδημοσιεύουμε στη Μνήμη του, το ακόλουθο “ενδιαφέρον” υλικό:

1) O χαιρετισμός του Σάντε Νοταρνικόλα στον Σαλβατόρε Ριτσιάρντι (10/04/2020) 

Ο προλετάριος κομμουνιστής και απαλοτριωτής τραπεζών, ο πολιτικός κρατούμενος ποιητής Sante Notarrnicola που με τη δράση και το λόγο του, παρακίνησε και μίλησε κατευθείαν στην καρδιά και το μυαλό πολλών γενιών αγωνιστών & αγωνιστριών, έφυγε από τη ζωή πρόσφατα, στα ογδόντα τρία του, στις 22/3/2021. 

2) Δυο αποσπάσματα από την μπροσούρα “Salvatre Ricciardi. Τι σήμαινε να είσαι 20 χρονών το 1960… Με το άλφα μικρό. Μια ζωή για την προλεταριακή αυτονομία” (Αθήνα, 2015)

Μια μεταφρασμένη απομαγνητοφώνηση δυο εκπομπών (που μεταδόθηκαν από το διαδικτυακό αντιεξουσιαστικό ραδιόφωνο Radiocane του Μιλάνου τον Ιούνη του 2014), η οποία τυπώθηκε στην Αθήνα από την τυπογραφική κολεκτίβα Rotta και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Προλεταριακή Πρωτοβουλία.

3) Μερικές διευκρινήσεις της συντακτικής επιτροπής του Radio Onda Rossa 87,9 FM για το Σάββατο 11 Απρίλη 2020.

Σχετικά με κάποιες ειδήσεις που κυκλοφόρησαν σε μέσα ενημέρωσης…

Ciao Salvo.

Contromaelstrom Sempre!

Προλεταριακή Πρωτοβουλία.

Αθήνα, Απρίλης 2021.

Φώτο: Νουόρο (Σαρδηνία) 1981, στην ειδική φυλακή της οδού Badu ‘e Carros (μια από τις σκληρότερες, όμως ο συσχετισμός δυνάμεων επέτρεψε αυτή την εσωτερική φωτογράφηση στο προαύλιο. Όμως δεν κράτησε πολύ).

Πηγή: το blog contromaelstrom που είχε δημιουργήσει και διατηρούσε ο Salvatore.

1) Σαλβατόρε,

Πριν από μερικές ημέρες μου είχε τηλεφωνήσει ο Πάολο. Με ενημέρωσε για την πτώση σου, για την κατάστασή σου, για τις δοκιμασίες σου. Υπέφερες πολύ, το ξέρω, το φαντάζομαι. Αυτά τα τραύματα είναι ανυπόφορα, όπως και η φυλακή με τις απομονώσεις της, την αγριότητα της, την αχρηστία της. Ακόμα είμαι συνταραγμένος από τον τρόπο που έπεσες. Δεν υπήρχαν νεότεροι σύντροφοι για να κρεμάσουν το πανό; Γνωρίζω το μηχανισμό: είναι το σχολείο που μας διαμόρφωσε, να προηγηθούμε όλων και παντού, με τίμημα το σπάσιμο μας και έτσι έγινε με εσένα…

Ο ιός με εμποδίζει σε πολλά πράγματα. Θα ήθελα να σε συνοδεύσω και στο μεταξύ να σου μιλήσω και να σου θυμίσω το παραθυράκι του κελιού σου στη φυλακή του Κούνεο, απ’ όπου φαινόταν χιονισμένο όλο το Μονβίζο. Ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους αποδεχόμουν την πρόσκληση σε δείπνο, όταν ήταν εφικτή η κοινωνικότητα. Μαζί με αυτή, οι αναμνήσεις της στράτευσης, της δικής σου και των συντρόφων σου.

Νοιώθω αρκετά φτωχός. Μου λείπει ο Πρόσπερο, μου λείπει ο Άντζελο Μπασόνε, ο Πικιούρα, ο Βικ και πολλοί άλλοι: ένας θλιβερός κατάλογος. Μένουν τα γραπτά σου που θα διαδώσουμε. Ξέρεις, εδώ και καιρό έχει πέσει πάνω μου η σιωπή, δεν είμαι πια ο γραφομανής εκείνων των καιρών ενώ και τα ποιήματα είναι σπάνια.

Παρατηρώ, ακούω, σιωπώ. Σίγουρα: είναι η ηλικία.
Καλό ταξίδι σύντροφε. Ευχαριστώ για όλα.

Μόλις ελευθερωθώ από τον ιό θέλω να φτάσω στο Μονβίζο για έναν ιδιαίτερο χαιρετισμό σε σένα και σε μένα τον ίδιο.

Σάντε Νοταρνικόλα

πηγή: Radio Onda Rossa (Ρώμη)


μετάφραση: κινηματικό εκδοτικό εγχείρημα Los Solidarios
Αθήνα, 10 Απρίλη 2020

2) […] Ο Σαλβατόρε Ριτσιάρντι γεννήθηκε το 1940 στη Ρώμη. Μετά από τεχνικές σπουδές και παράλληλη δουλειά στην οικοδομή, το ’62 θ’ αρχίσει να εργάζεται ως τεχνικός στους σιδηροδρόμους. Θα δραστηριοποιηθεί συνδικαλιστικά στη Γενική Συνομοσπονδία Ιταλών Εργαζομένων [Cgil] και πολιτικά στο Σοσιαλιστικό Κόμμα Προλεταριακής Ενότητας [Psup]).

Θα συμμετάσχει ενεργά στους φοιτητικούς και τους εργατικούς αγώνες που θα ξεσπάσουν το 1968 και το ’69. Στα χρόνια που θ’ ακολουθήσουν θα πρωταγωνιστήσει στην οικοδόμηση της αυτοοργάνωσης που αρχίζει να κερδίζει έδαφος τόσο στο σιδηροδρομικό κλάδο όσο και σ’ άλλους εργοστασιακούς χώρους. Μετά την πολύχρονη δραστηριοποίησή του στο χώρο της εργατικής αυτονομίας, το 1977 θα στρατευθεί στις Κόκκινες Ταξιαρχίες, στη ρωμαϊκή Φάλαγγά τους πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την “επιχείρηση Μόρο”. Θα συλληφθεί τον Μάρτη του 1980 και στα τέλη της ίδιας χρονιάς μαζί με συντρόφους του και άλλους συγκρατούμενούς του, θα οργανώσουν την εξέγερση στην ειδική φυλακή του Τράνι. Θα καταδικαστεί σε ισόβια και από το 1996 θα τεθεί σε καθεστώς “ημι-ελευθερίας”.

Μετά από τριάντα χρόνια εγκλεισμού και ομηρίας, από τα τέλη του 2011 [έζησε & αγωνίστηκε…] ελεύθερος χωρίς περιοριστικούς όρους.

Το 2012 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Derive Approdi το βιβλίο του Maelstrom. Στιγμιότυπα ταξικής εξέγερσης και αυτοοργάνωσης στην Ιταλία (1960-1980), από το οποίο και ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα:

Το κίνημα στο οποίο συμμετείχα και για το οποίο μιλάμε τώρα ήταν ένα φουσκωμένο ποτάμι αρκετά συμπαγές, αν και κολυμπούσαν μέσα του πάρα πολλά ψάρια με διαφορετικά χρώματα, διαφορετικές ιδέες και πρακτικές, συχνά εναντιωματικά μεταξύ τους. Η διαδρομή αυτού του ποταμιού στόχευε στη ριζική αλλαγή του υπάρχοντος, στην αποκαθήλωση του καπιταλιστικού συστήματος και του Κράτους του, στην οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας που έπρεπε να εφευρεθεί, βασισμένη όμως στην άμεση δημοκρατία του προλεταριάτου. Ονομάζαμε αυτή τη διαδρομή “κομμουνισμό”. Μια επαρκής προοπτική για να συνεχίσουμε να κολυμπάμε όλοι και όλες μέσα στο ίδιο ποτάμι και προς την ίδια κατεύθυνση. Και οι ένοπλες οργανώσεις δεν ήταν άλλο από χώροι αυτού του ίδιου του ποταμιού. Δεν υπήρξε, ούτε θα μπορούσε να υπάρξει, ούτε “κεντρική δομή” ούτε “ένας και μοναδικός εγκέφαλος”. Ήμασταν όλοι σκεπτόμενα μυαλά, γι’ αυτό και παράγαμε πάρα πολλά όμορφα και ανατρεπτικά πράγματα […]. Το κίνημά μας διέρρηξε κάθε δεσμό με τον εθνικισμό, ο οποίος είχε μολύνει το εργατικό κίνημα τον εικοστό αιώνα. Το βλέμμα μας αποστρεφόταν κάθε σύνορο, σηκωνόμασταν στις μύτες των ποδιών μας για να κοιτάξουμε όλο και πιο μακρυά. Την προσοχή μας τραβούσε κάθε ρήξη στο διεθνές επίπεδο, το οποίο βλέπαμε μ’ αντίστοιχο ενδιαφέρον μ’ εκείνο για την κάθε ρήξη της καπιταλιστικής τάξης στο εσωτερικό. Ήμασταν πεπεισμένοι ότι το σφιχταγκάλιασμα ανάμεσα στον κομμουνισμό και τον εθνικισμό ήταν ένα είδος εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, όπως και κάθε άλλη βασισμένη στην ταυτότητα παλινόρθωση. Αυτό το έγκλημα εμπόδισε κάθε πραγματική σχέση ανάμεσα στο κλασικό εργατικό κίνημα και το δικό μας κίνημα. Ήμασταν πιο κοντά στον “αρχικό” κομμουνισμό, τον ανταγωνιστικό και διεθνιστικό, και όχι στον εθνικό-πατριωτικό του εικοστού αιώνα. Δίναμε περισσότερη σημασία στο διεθνές πλαίσιο και τις μεταβολές του απ’ ό,τι στις εσωτερικές πολιτικές αλχημείες του “παλατιού”. Θεωρούσαμε τους εαυτούς μας κομμάτι μιας διεθνούς σύγκρουσης, αν και όντας στενά δεμένοι με τις πραγματικότητες, τις εδαφικοποιημένες κι εκείνες στους χώρους δουλειάς […]. Οι μνήμες φυσικό είναι να βαραίνουν το φορτίο του παρελθόντος, να αφήνονται πίσω, να μη σου ανήκουν πια. Όχι. Τα γεγονότα αυτών των σελίδων, οι επιλογές εκείνου του κομματιού της γενιάς μου, τουλάχιστον όσο μ’ αφορά προσωπικά, δεν είναι βαλμένες στο σακούλι του παρελθόντος. Ζω μαζί τους. Είναι το παρόν, για εμένα. Δεν κάνω τα πράγματα που έκανα τότε, αλλά δεν τα πέταξα και μακριά μου με απέχθεια, απογοήτευση και τύψεις. Με συντροφεύουν, με βοηθάνε στη δύσκολη φουσκοθαλασσιά των καιρών που ζούμε. Λένε μερικοί: να κλείσεις πίσω σου για να πας παραπέρα. Θα μπορούσε να γίνει και αυτό, αλλά θα ήταν απαραίτητη πρώτα μια ανοιχτή και ευρεία συζήτηση, χωρίς διαστρεβλώσεις και προκαταλήψεις, που αποτελούν και το καθημερινό ψωμί αυτής της χώρας […].

Via dei Volsci, San Lorenzo Ρώμη, άνοιξη 2020

Γεια σου Σάλβο. Το Ράδιο σου σε χαιρετάει

3) Radio Onda Rossa 87,9 FM [Ρώμη] | Μερικές διευκρινήσεις για το Σάββατο 11 Απρίλη 2020

Σχετικά με κάποιες ειδήσεις που κυκλοφόρησαν σε μέσα ενημέρωσης, αναφορικά με όσα συνέβησαν το προηγούμενο Σάββατο 11 Απρίλη στη συνοικία Σαν Λορέντζο της Ρώμης διευκρινίζουμε τα ακόλουθα.

Η σορός του Σαλβατόρε Ριτσιάρντι αφού έφυγε από το νεκροτομείο της Πολυκλινικής Umberto I°, έκανε στάση κάτω από την έδρα του ραδιοφωνικού σταθμού μας για έναν τελευταίο χαιρετισμό σ’ ένα σύντροφο που για σχεδόν 20 χρόνια υπήρξε ένας από τους συντελεστές του.

Κατά τη διάρκεια της σύντομης τελετής, οι πολυάριθμοι σύντροφοι και συντρόφισσες που ήταν παρόντες και παρούσες, έχοντας συνείδηση των περιορισμών που έχουν επιβληθεί από την εξελισσόμενη υγειονομική κρίση και παρά τον πόνο για το θάνατο αυτού του αγαπημένου συντρόφου, διατήρησαν τις απαραίτητες αποστάσεις ο ένας από την άλλη και διαλύθηκαν μετά την αναχώρηση του φέρετρου.

Καμία πορεία δεν συνόδευσε τον Σαλβατόρε στο τελευταίο του ταξίδι, ούτε από το νεκροθάλαμο ούτε στο Σαν Λορέντζο. Καμία πρόκληση ενάντια στις απαγορεύσεις δεν έλαβε χώρα στο όνομα του.

 

Η συντακτική επιτροπή του Radio Onda Rossa
Ρώμη, 13/4/2020

πηγή: ondarossa.info
μετάφραση: κινηματικό εκδοτικό εγχείρημα Los Solidarios
Αθήνα, 15/4/2020

Ένα βίντεο από την Αντιφασιστική Δράση Ανατολικής Ρώμης [Azione Antifascista Roma Est] με το συντροφικό Αντίο στον Salvo στην οδό dei Volsci στο San Lorenzo στη Ρώμη την άνοιξη του 2020 ΕΔΩ

[ΚτΒ] Μια Συλλογική Απολογιστική Συμβολή: Αναδρομές & Συμπεράσματα. Στόχοι Πάλης & Προοπτικές.

Μια απαραίτητη εισαγωγική σημείωση

Η συζήτηση και η συνδιαμόρφωση, η σύνταξη και η επεξεργασία του κειμένου που ακολουθεί ξεκίνησαν μέσα στο καλοκαίρι του 2020 και ολοκληρώθηκαν τις πρώτες ημέρες του 2021.

Εν τούτοις, η έναρξη στις 8 Γενάρη της απεργίας πείνας του κομμουνιστή πολιτικού κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα μας οδήγησε στη συνειδητή και συλλογική απόφαση της καθυστέρησης της δημοσιοποίησης τους.

Μετά από 65 μερόνυχτα που τάραξαν τη σιγή νεκροταφείου που είχε επιβληθεί στη χώρα, με τον παντοτινό αντάρτη να παραδίδει και πάλι μαθήματα Αγώνα για Ζωή με Αξιοπρέπεια, με τις κινήσεις Αλληλεγγύης στο κέντρο και τις συνοικίες της Αθήνας και όλης της χώρας να χτυπιούνται και ν’ απαγορεύονται από την κρατική καταστολή και την ένστολη αλητεία αλλά παρόλα αυτά να μαζικοποιούνται και να στέκονται αταλάντευτα, πολύμορφα και ανυποχώρητα στο πλευρό του Αγωνιστή. Mε την αγωνιζόμενη φοιτητική (και όχι μόνο) νεολαία και τα μαζικά, μαχητικά και επαναλαμβανόμενα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια της και τις καταλήψεις της (παρά το χημικό πόλεμο, τους ξυλοδαρμούς, τις εισβολές, τις εκκενώσεις, τις προσαγωγές και τις συλλήψεις) να μην υποχωρεί και να θέτει τις βάσεις για την ανατροπή στην πράξη, στο δρόμο του (ψηφισμένου πλέον) χουντομπατσονομοσχεδίου Κεραμέως – Χρυσοχοϊδη. Mε τη μάχη της Νέας Σμύρνης και την (έστω και μειοψηφική) έκρηξη της λαϊκής οργής κατά τη διάρκεια της μαζικότατης και μαχητικής διαδήλωσης στις 9/3/2021 ν’ αποτελεί ήδη μια πιθανή μητροπολιτική “εικόνα από το μέλλον”, τόσο για εμάς όσο και για τους δυνάστες μας…

Προχωράμε έστω και ετεροχρονισμένα στη δημοσιοποίηση και την έκδοση της συγκεκριμένης συλλογικής απολογιστικής συμβολής, με τα πάντα όλα γύρω μας να συνηγορούν ότι όλα συνεχίζονται…

Κίνηση της Βιολέττας [ΚτΒ] Αθήνα, 23/3/2021

Η μπροσούρα κυκλοφορεί σε ψηφιακή και έντυπη μορφή (σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων) στην Αθήνα την άνοιξη του 2021.

Το υλικό της ΚτΒ αναρτάται διαδικτυακά (μεταξύ άλλων) στο prolprot.espivblogs.net και στο fb στη σελίδα αντιπληροφόρησης Ήμουν, Είμαι & Θα Είμαι.

Για επικοινωνία: violetta@espiv.net

Ολόκληρη η μπροσούρα ΕΔΩ

Salvatore Ricciardi. Πάντα Παρών στις Καρδιές και τους Αγώνες μας!

Πολλοί νόμισαν ότι αφού χάθηκε αυτή η μάχη, είχε τελειώσει και ο αγώνας, μπερδεύοντας δυο πράγματα, γιατί η μάχη μπορεί να χαθεί, αλλά ο αγώνας δεν τελειώνει…

Salvatore Ricciardi

Xθες Πέμπτη 9 Απρίλη 2020, έφυγε από τη ζωή -έπειτα από ένα μήνα νοσηλείας- στη γενέτειρα του Ρώμη, ένας ξεχωριστός προλετάριος, ένας σεμνός κομμουνιστής, ένας παντοτινός αντάρτης: ο Σαλβατόρε Ριτσιάρντι.

Στη Μνήμη μας θα παραμείνουν βαθιά χαραγμένα το πλατύ χαμόγελο και η έμφυτη ανθρωπιά, η διαλεκτική αναλυτικότητα της σκέψης και η ανυποχώρητη αγωνιστικότητα του, γνωρίσματα που τον χαρακτήρισαν καθ’ όλη τη διάρκεια της πολυκύμαντης ζωής του.

Εκφράζουμε τα ειλικρινή συλλυπητήρια μας στην οικογένεια του και τα οικεία του πρόσωπα. Ενώνουμε τη φωνή μας μ’ εκείνες των συντρόφων και συντροφισσών στη Ρώμη και σ’ όλη την Ιταλία -όπου μέσα στην υπάρχουσα δυστοπική συνθήκη της πανδημίας και της κατάστασης έκτακτης ανάγκης- υψώνουν τις γροθιές τους για να χαιρετήσουν –όπως του πρέπειέναν αγωνιστή, ο οποίος απέδειξε έμπρακτα και ακατάπαυστα ότι “η επανάσταση είναι ένα λουλούδι που δεν πεθαίνει ποτέ”

Ακολουθούν δυο αποσπάσματα από την έκδοση με τη μεταφρασμένη απομαγνητοφώνηση δυο εκπομπών (που μεταδόθηκαν από το διαδικτυακό αντιεξουσιαστικό ραδιόφωνο Radiocane του Μιλάνου τον Ιούνη του 2014), η οποία τυπώθηκε στην Αθήνα από την τυπογραφική κολεκτίβα Rotta και κυκλοφόρησε από την Προλεταριακή Πρωτοβουλία τον Μάρτη του 2015 με τίτλοΤι σήμαινε να είσαι 20 χρονών το 1960… Με το άλφα μικρό. Μια ζωή για την προλεταριακή αυτονομία”.

**

Ο Σαλβατόρε Ριτσιάρντι γεννήθηκε το 1940 στη Ρώμη. Μετά από τεχνικές σπουδές και παράλληλη δουλειά στην οικοδομή, το ’62 θ’ αρχίσει να εργάζεται ως τεχνικός στους σιδηροδρόμους. Θα δραστηριοποιηθεί συνδικαλιστικά στη Γενική Συνομοσπονδία Ιταλών Εργαζομένων [Cgil] και πολιτικά στο Σοσιαλιστικό Κόμμα Προλεταριακής Ενότητας [Psup]). Θα συμμετάσχει ενεργά στους φοιτητικούς και τους εργατικούς αγώνες που θα ξεσπάσουν το 1968 και το ’69. Στα χρόνια που θ’ ακολουθήσουν θα πρωταγωνιστήσει στην οικοδόμηση της αυτοοργάνωσης που αρχίζει να κερδίζει έδαφος τόσο στο σιδηροδρομικό κλάδο όσο και σ’ άλλους εργοστασιακούς χώρους. Μετά την πολύχρονη δραστηριοποίησή του στο χώρο της εργατικής αυτονομίας, το 1977 θα στρατευθεί στις Κόκκινες Ταξιαρχίες, στη ρωμαϊκή Φάλαγγά τους πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την “επιχείρηση Μόρο”. Θα συλληφθεί τον Μάρτη του 1980 και στα τέλη της ίδιας χρονιάς μαζί με συντρόφους του και άλλους συγκρατούμενούς του, θα οργανώσουν την εξέγερση στην ειδική φυλακή του Τράνι. Θα καταδικαστεί σε ισόβια και από το 1996 θα τεθεί σε καθεστώς “ημι-ελευθερίας”. Μετά από τριάντα χρόνια εγκλεισμού και ομηρίας, από τα τέλη του 2011 ζει ελεύθερος χωρίς περιοριστικούς όρους. Παραμένει ενεργός στο αντικαπιταλιστικό-ανταγωνιστικό κίνημα και εδώ και πολλά χρόνια συμμετέχει στο ιστορικό κινηματικό ραδιόφωνο της Ρώμης Radio Onda Rossa [Ράδιο Κόκκινο Κύμα].

**

Φώτο: Νυόρο (Σαρδηνία) 1981, στην ειδική φυλακή της οδού Badu ‘e Carros (μια από τις σκληρότερες, όμως ο συσχετισμός δυνάμεων επέτρεψε αυτή την εσωτερική φωτογράφηση στο προαύλιο. Όμως δεν κράτησε πολύ).

Πηγή: το blog Contromaelstrom που είχε δημιουργήσει και διατηρούσε ο Salvatore.

**

Το 2012 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Derive Approdi το βιβλίο του Maelstrom. Στιγμιότυπα ταξικής εξέγερσης και αυτοοργάνωσης στην Ιταλία (1960-1980), από το οποίο και ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα:

Το κίνημα στο οποίο συμμετείχα και για το οποίο μιλάμε τώρα ήταν ένα φουσκωμένο ποτάμι αρκετά συμπαγές, αν και κολυμπούσαν μέσα του πάρα πολλά ψάρια με διαφορετικά χρώματα, διαφορετικές ιδέες και πρακτικές, συχνά εναντιωματικά μεταξύ τους. Η διαδρομή αυτού του ποταμιού στόχευε στη ριζική αλλαγή του υπάρχοντος, στην αποκαθήλωση του καπιταλιστικού συστήματος και του Κράτους του, στην οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας που έπρεπε να εφευρεθεί, βασισμένη όμως στην άμεση δημοκρατία του προλεταριάτου. Ονομάζαμε αυτή τη διαδρομή “κομμουνισμό”. Μια επαρκής προοπτική για να συνεχίσουμε να κολυμπάμε όλοι και όλες μέσα στο ίδιο ποτάμι και προς την ίδια κατεύθυνση. Και οι ένοπλες οργανώσεις δεν ήταν άλλο από χώροι αυτού του ίδιου του ποταμιού. Δεν υπήρξε, ούτε θα μπορούσε να υπάρξει, ούτε “κεντρική δομή” ούτε “ένας και μοναδικός εγκέφαλος”. Ήμασταν όλοι σκεπτόμενα μυαλά, γι’ αυτό και παράγαμε πάρα πολλά όμορφα και ανατρεπτικά πράγματα […]. Το κίνημά μας διέρρηξε κάθε δεσμό με τον εθνικισμό, ο οποίος είχε μολύνει το εργατικό κίνημα τον εικοστό αιώνα. Το βλέμμα μας αποστρεφόταν κάθε σύνορο, σηκωνόμασταν στις μύτες των ποδιών μας για να κοιτάξουμε όλο και πιο μακρυά. Την προσοχή μας τραβούσε κάθε ρήξη στο διεθνές επίπεδο, το οποίο βλέπαμε μ’ αντίστοιχο ενδιαφέρον μ’ εκείνο για την κάθε ρήξη της καπιταλιστικής τάξης στο εσωτερικό. Ήμασταν πεπεισμένοι ότι το σφιχταγκάλιασμα ανάμεσα στον κομμουνισμό και τον εθνικισμό ήταν ένα είδος εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, όπως και κάθε άλλη βασισμένη στην ταυτότητα παλινόρθωση. Αυτό το έγκλημα εμπόδισε κάθε πραγματική σχέση ανάμεσα στο κλασικό εργατικό κίνημα και το δικό μας κίνημα. Ήμασταν πιο κοντά στον “αρχικό” κομμουνισμό, τον ανταγωνιστικό και διεθνιστικό, και όχι στον εθνικό-πατριωτικό του εικοστού αιώνα. Δίναμε περισσότερη σημασία στο διεθνές πλαίσιο και τις μεταβολές του απ’ ό,τι στις εσωτερικές πολιτικές αλχημείες του “παλατιού”. Θεωρούσαμε τους εαυτούς μας κομμάτι μιας διεθνούς σύγκρουσης, αν και όντας στενά δεμένοι με τις πραγματικότητες, τις εδαφικοποιημένες κι εκείνες στους χώρους δουλειάς […]. Οι μνήμες φυσικό είναι να βαραίνουν το φορτίο του παρελθόντος, να αφήνονται πίσω, να μη σου ανήκουν πια. Όχι. Τα γεγονότα αυτών των σελίδων, οι επιλογές εκείνου του κομματιού της γενιάς μου, τουλάχιστον όσο μ’ αφορά προσωπικά, δεν είναι βαλμένες στο σακούλι του παρελθόντος. Ζω μαζί τους. Είναι το παρόν, για εμένα. Δεν κάνω τα πράγματα που έκανα τότε, αλλά δεν τα πέταξα και μακριά μου με απέχθεια, απογοήτευση και τύψεις. Με συντροφεύουν, με βοηθάνε στη δύσκολη φουσκοθαλασσιά των καιρών που ζούμε. Λένε μερικοί: να κλείσεις πίσω σου για να πας παραπέρα. Θα μπορούσε να γίνει και αυτό, αλλά θα ήταν απαραίτητη πρώτα μια ανοιχτή και ευρεία συζήτηση, χωρίς διαστρεβλώσεις και προκαταλήψεις, που αποτελούν και το καθημερινό ψωμί αυτής της χώρας […].

Προλεταριακή Πρωτοβουλία

Αθήνα, 10 Απρίλη 2020

Νέα έκδοση από την Προλεταριακή Πρωτοβουλία: Το Μπλόκο της Καλογρέζας.

Νέα έκδοση από την Προλεταριακή Πρωτοβουλία

(μέλος του κινηματικού εκδοτικού εγχειρήματος Los Solidarios)

Διατίθεται σε πολιτικούς χώρους, στέκια και βιβλιοπωλεία.

αφιερώνεται σ’ όλους τους αγωνιστές και όλες τις αγωνίστριες της δρακογενιάς…

*

Το Μπλόκο της Καλογρέζας.

Το αίμα δεν είναι νερό, η Μνήμη δεν είναι σκουπίδι.

Τον ερχόμενο Μάρτη συμπληρώνονται 74 χρόνια από το Μπλόκο της Καλογρέζας, από ένα από τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα των ναζιστών-φασιστών κατακτητών και των ντόπιων δωσίλογων συνεργατών τους, ενάντια στην εθνικοαπελευθερωτική-αντιφασιστική Αντίσταση κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1941-44) στην Αθήνα.

Η παρούσα έκδοση αποτελεί μια μικρή συμβολή για την υπεράσπιση της προλεταριακής μνήμης και της επαναστατικής ιστορίας του τόπου μας. Έναν ελάχιστο φόρο τιμής στους εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καλογρέζας και σ’ όλους εκείνους τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες που έδωσαν τη ζωή τους σ’ όλους τους καιρούς, σ’ όλους τους τόπους παλεύοντας για λεύτερη πατρίδα και πανανθρώπινη λευτεριά, για έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων.

Η έκδοση περιλαμβάνει την ανάλυση-μαρτυρία του Θόδωρου Παπαδημητρίου, 12χρονου αυτόπτη μάρτυρα του Μπλόκου. Ο 26χρονος ανθρακωρύχος αδελφός του Γιώργος είναι ένας από τους εκτελεσμένους αγωνιστές της Καλογρέζας.

Ο βιομηχανικός εργάτης Θόδωρος Παπαδημητρίου υπήρξε ιστορική μορφή της Καλογρέζας. Από τα παιδικά του χρόνια θ‘ αναπτύξει αγωνιστική δράση. Σε ηλικία 10 χρονών αποβάλλεται δια παντός απ’ όλα τα σχολεία της χώρας για πολιτικούς λόγους. Στα 15 του θα συλληφθεί, θα δικαστεί και θα φυλακιστεί στις φυλακές ανηλίκων και στη συνέχεια θα εκτοπιστεί στα Μέγαρα. Θα οργανωθεί πολιτικά στην ΕΔΑ και το παράνομο ΚΚΕ και θ’ αναπτύξει συνδικαλιστική δράση μέσα από το Σωματείο Κλωστοϋφαντουργών. Το 1956 στρατεύεται και στέλνεται ως επικίνδυνος κομμουνιστής στο κολαστήριο της Μακρονήσου ενώ το 1967, κατά τη διάρκεια της χούντας θα εξοριστεί στη Γυάρο και στη συνέχεια στη Λέρο. Ξεχωριστό παράδειγμα αυτομόρφωσης, έγραψε πολλά (αδημοσίευτα) φιλοσοφικά, οικονομικά και πολιτικά δοκίμια. Το 2001 κυκλοφόρησε στην Αθήνα το δοκίμιο του“Καπιταλισμός και Στάση”. Έφυγε από τη ζωή το 2005 σε ηλικία 73 χρόνων.

(από το εισαγωγικό σημείωμα)

Νέα κυκλοφορία από την Προλεταριακή Πρωτοβουλία: R.A.F / Β.R-P.C.C : Μια Μετωπική Πολιτική.

15443272_1135738499872260_7413108229506698899_o

Κυκλοφόρησε πρόσφατα από την Προλεταριακή Πρωτοβουλία η μπροσούρα R.A.F / Β.R-P.C.C : Μια Μετωπική Πολιτική. Διατίθεται (με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά) σε στέκια και καταλήψεις. Κεντρική διάθεση από το βιβλιοπωλείο του κινηματικού εκδοτικού εγχειρήματος Los Solidarios, κάθε Δευτέρα 18.30 – 21.30 και κάθε Σάββατο 13.00 – 15.00 στον πολιτικό χώρο στη Σπ.Τρικούπη 44 στα Εξάρχεια.

Νέα έκδοση από την Προλεταριακή Πρωτοβουλία: Τι σήμαινε να είσαι 20 χρονών το 1960…

unnamed

Τι σήμαινε να είσαι 20 χρονών το 1960…

Με το άλφα μικρό.

Μια ζωή για την προλεταριακή αυτονομία.

Η ρωμαϊκή προλεταριακή πραγματικότητα και η γέννηση των συνοικιακών επιτροπών, οι ομάδες, η αυτονομία και οι μορφές αγώνα, ο σχηματισμός της ρωμαϊκής φάλαγγας των Κόκκινων Ταξιαρχιών και η ειδική φυλακή.

Μια συζήτηση με τον Σαλβατόρε Ριτσιάρντι.

Η έκδοση αποτελεί την απομαγνητοφωνημένη μετάφραση δύο εκπομπών που μεταδόθηκαν από το διαδικτυακό αντιεξουσιαστικό ραδιόφωνο Radiocane του Μιλάνου, τον Ιούνη του 2014 [ http://www.radiocane.info/ricciardi/ ]. Κυκλοφόρησε από την Προλεταριακή Πρωτοβουλία στην Αθήνα τον Μάρτη του ΄15. Τυπώθηκε στην τυπογραφική κολεκτίβα Rotta. Διατίθεται από στέκια, καταλήψεις και βιβλιοπωλεία. Κεντρική διάθεση: Βιβλιοπωλείο Εναντιοδρομία, Α.Μεταξά 9-11, Εξάρχεια.

αφιερώνεται στη μνήμη του φίλου και συντρόφου Λουκά Μ. (fouk).

Για την υπόθεση του αναρχικού Αντώνη Σταμπούλου

 

 

image001

Την 1/10/2014 συλλαμβάνουν το σύντροφο αναρχικό Αντώνη Σταμπούλο. Σύμφωνα πάντα με τα φερέφωνα της «αντι»τρομοκρατικής, τα ΜΜΕ και τους κλακαδόρους των αστικών εφημερίδων, ο σύντροφος, όπως λένε, παρέδιδε κλειδιά ενός γκαράζ, το οποίο ισχυρίζονται πως είχε ταυτοποιηθεί ως ενοικιαστής του ο σύντροφος αναρχικός Νίκος Μαζιώτης, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα.

Για την επικρότηση της επιτυχημένης σύλληψης, επί μέρες εξελίσσεται το γνωστό τρομοσόου σεναρίων διαμόρφωσης ψυχολογικού προφίλ, αλλά και των «εγκληματικών» προθέσεων του κρατούμενου. Ένα συμπέρασμα μεταξύ άλλων, είναι ότι έπειτα από την προληπτική καταστολή εν μέσω της διεκδικούμενης ποινικοποίησης του φρονήματος με δικονομικά άρθρα, όπως η προτροπή κατάλυσης του πολιτεύματος, φιλοδοξούν να επιβάλλουν ως κυρίαρχη την αντιδραστική ηθική.

Κρίνουμε σκόπιμο να παραπέμψουμε στο κείμενο του συντρόφου Αντώνη για το περιεχόμενο των κατηγοριών που του ασκήθηκαν τηλεοπτικά «Είναι σαφές ότι με τη σύλληψη μου οι αξιωματικοί της αντιτρομοκρατικής και κυρίως οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι ήλπιζαν να βγάλουν λαβράκι… μέσω της κοπτορραπτικής φτιάχνουν μια ιστορία που να ταιριάζει το σενάριό τους. Σενάριο που στο τέλος πρέπει πάντα να βγάζει αυτούς νικητές».

Στις 6/10/2014 αντί να μεταχθεί από τη ΓΑΔΑ στις φυλακές Κορυδαλλού, σύμφωνα με την εισαγγελική παραγγελία, μεταφέρεται στο Μεταγωγών, με εμφανή εγκάθετη εντολή στη διαδικασία και εν συνεχεία στις φυλακές της Λάρισας. Ο σύντροφος θα ξεκινήσει απεργία πείνας και δίψας απαιτώντας τη μεταγωγή του στον Κορυδαλλό. Το τρομοσόου παράλληλα συνεχίζεται «Θα ήταν αλήθεια φοβερή κωμωδία να μαζέψουμε όλα αυτά που ειπώθηκαν για την υπόθεση μου, ωστόσο το αστείο σταματάει και το πράγμα σοβαρεύει, όταν αναλογιστούμε ότι όλα αυτά αποτελούν μια συντονισμένη στρατηγική του κράτους απέναντι σ’ όσους του μπαίνουν στο μάτι».

Παρατηρήσαμε τα ΜΜΕ να βαφτίζουν άδειες κατοικίες «γιάφκες», να κατηγορούν για κατοχή εκρηκτικών και οπλισμού δίχως ευρήματα, να εμφανίζουν ως αυταπόδεικτο για άλλη μια φορά το καρνέ του τρομονόμου. Η μιντιακή προπαγάνδα κατέχει το θεμελιώδες συστατικό του δημόσιου λόγου, επιδιώκει να καθορίζει την κοινωνική συμπεριφορά, να κατασκευάζει υπηκόους, να ποδηγετεί τις μάζες.

Βαφτίζουν το ψέμα τους αλήθεια, κατασκευάζουν την πραγματικότητα στα μέτρα τους. Σε αυτό το σημείο δε μπορούμε να παραβλέψουμε την κοινωνική συνυπευθυνότητα στην αναπαραγωγή της εξουσιαστικής προπαγάνδας και του εκφασισμού μέρους της κοινωνίας που συντάσσεται με την κυριαρχία. Αν όμως θα πρέπει να οργιστούμε ενώπιον της εγκληματοποίησης της πολιτικής δράσης και της πολιτικής ταυτότητας, τί θα έπρεπε να κάνουμε απέναντι στους καναλάρχες – ολιγάρχες, όπως οι Μπόμπολας, Βαρδινογιάννης, Αγγελόπουλος, Λάτσης, Μαρινάκης, Κοντομηνάς, Αλαφούζος, Κυριακού; Απέναντι σε όλους αυτούς που προετοίμασαν τη χώρα για την υπαγωγή της στην Τρόικα, που εφάρμοσαν την πολιτική του σοκ και δέος, που εκβιάζουν με την πρόσδεση στην Ε.Ε. και του ευρώ; Όταν φτάνουν ξενα πρακτορεία ειδήσεων όπως το Al Jazeera, να καταλογίζουν το αυτονόητο της χειραγώγησης και της απροκάλυπτης προπαγάνδας των ελληνικών ΜΜΕ (και ενώ το MEGA του Μπόμπολα έχει λάβει 98 εκ. ευρώ για τη διάσωση του χρέους του), θα ήταν τουλάχιστον αφελές να προσμένουμε να αυτολογοκριθούν λόγω ευθιξίας και να βάλουν μόνοι τους τη θηλία στο λαιμό τους.

Για εμάς, η υπόθεση του συντρόφου Αντώνη ανάγεται ως επιστέγασμα στο πλαίσιο της υπεράσπισης της επαναστατικής υπόθεσης. Η στάση του δε, κατά τη διάρκεια της σύλληψης του, είναι υποδειγματική στάση αξιοπρέπειας. Η ταυτότητα και η αξιοπρέπεια δεν είναι προς πώληση. Αθωότητα – ενοχή, έννοιες προσφιλείς στη ζυγαριά της κρατικής δικαιοσύνης, λέξεις κενές που κατάγονται από το λεξιλόγιο της κυρίαρχης αστικής εξουσίας «Η στάση του κράτους προς εμάς, ήπια ή σκληρή – αυτό είναι πάντα σχετικό – δε μπορεί ποτέ να μας κάμψει, όσο έχουμε συνείδηση της υπευθυνότητας που απορρέει από τη θέση μας ως αναρχικοί, στις στιγμές της δοκιμασίας».

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ

Ο ανατρεπτικός αγώνας είναι συνολικός αγώνας. Δεν είναι κρατουμενοκεντρικός ή αντιναζιστικός, δεν εγκλωβίζεται σε μονοθεματική ενασχόληση, εμπεριέχει τη σύνθεση πολιτικών θέσεων και αξιών, έχοντας ως βασικότερη αιχμή την κατάργηση της εξουσίας. Σε κάθε περίπτωση, οφείλουμε να ανιχνεύουμε κάθε χρονική στιγμή και κάθε σημείο ανάπτυξης της αντίστασης, να ιχνηλατούμε την καθολική πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Εντός αυτής να τοποθετηθούμε και να ενεργήσουμε δραστικά. Η ανάγνωσή μας οφείλει να κινείται από τη διεθνή και να εστιάζει στην εγχώρια συνθήκη της κυριαρχίας.

Στην επιβαλλόμενη έκφραση της φασιστικής κυβέρνησης, στις πολιτικές κατευθύνσεις της, με τα παραγόμενα κοινωνικά και οικονομικά αποτελέσματα της εξουσίας τους. Στον προσδιορισμό της θέσης μάχης και την αντιμετώπιση μας ως εσωτερικό εχθρό, στην αυτογνωσία αδυναμιών και δυνατοτήτων, στην ίδια την πολιτική διεργασία ενδυνάμωσης της συλλογικής υποκειμενικής συνθήκης απέναντι στην ιστορική ευθύνη και τα καθήκοντά της, στη διεργασία για τη συγκρότηση του επαναστατικού κινήματος.

Ευελπιστούμε ότι αποτελεί κοινή παραδοχή πως η συστημική κρίση του καπιταλισμού υπερβαίνει κάθε προηγούμενο σε μέγεθος, έκταση αλλά και στα αποτελέσματά της, καθώς και στα αδιέξοδα της διαχείρισής της. Παρατηρούμε και βιώνουμε τη διεθνή οικονομική κατάσταση του χρηματοπιστωτικού συστήματος να στραγγαλίζει τα ψήγματα της πραγματικής οικονομίας με πλοηγό το τραπεζικό σύστημα και τους οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας (Moody’s, Fitch, Standard & Poor), το Δ.Ν.Τ., την Ε.Κ.Τ.. Την πρωτοκαθεδρία της δικτατορίας των αγορών να παρατείνει την κρίση, ακόμα και αν τη μεταφέρει σε νέα πεδία απομύζησης. Οι συνταγογραφούμενες πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού, όχι μόνο να θεραπεύουν ή να επουλώνουν πρόσκαιρα την κατάσταση, αλλά να την επιδεινώνουν, να την περιπλέκουν σε ένα σύνθετο τεχνοκρατικό γόρδιο δεσμό, διογκώνοντας τα προβλήματα επιβίωσης των πληθυσμών. Προς συμπύκνωση της ανάλυσής μας παραπέμπουμε στον παγκόσμιο χάρτη των χρεωμένων κρατών που διαθέτει στο διαδίκτυο ο Economist.

Ο χάρτης αυτός είναι ενδεικτικός του ζοφερού τοπίου των πολιτικών λιτότητας και μόνιμης δημοσιονομικής προσαρμογής, που υποχρεούνται να ακολουθήσουν, όχι μόνο οι αποδιοπομπαίοι τράγοι των κατεστραμμένων χωρών του νότου της Ευρώπης, αλλά και πιο ανεπτυγμένα κράτη, όπως η γερμανική ηγεμονία και οι Η.Π.Α. Η ανάγνωση καταθέτει το θέσφατο ότι η οικονομία, ως συμπυκνωμένη πολιτική, κατέχει την κορυφή της πυραμίδας στην εξουσία που εξαπλώνεται. Η πολιτική κυριαρχία έχει παραχωρηθεί ολοκληρωτικά στους ιδιωτικούς και κεντρικούς τραπεζίτες. Χαρακτηριστική η σχεδιαζόμενη τραπεζική ενοποίηση, όπου έλαβε χώρα και κατά την προεδρία του ελληνικού κράτους στη σύνοδο της Ε.Ε. στο πρώτο εξάμηνο του 2014, με την εκχώρηση περισσότερων εξουσιών στην Ε.Κ.Τ.

Διαμορφώνεται σταδιακά ένα πεδίο, όπου η τραπεζική ενοποίηση αντλώντας την παρακαταθήκη της από τη σαθρότητα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος ενώπιον της κρίσης, αποσκοπεί να κλειδώσει τη διάσωση των τραπεζών, την απορρόφηση πολλών τραπεζών από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη και την κεντρική επίβλεψη και χρήση των φορολογικών εσόδων. Κάθε εθνοκεντρική προσέγγιση θεσμικής διεξόδου και διαχείρισης της οικονομίας στα όρια του έθνους – κράτους, πέρα από αναχρονιστική είναι και εχθρική έναντι της εξόφθαλμης πραγματικότητας, ότι ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός σε εθνική βάση είναι αδύνατος. Αρκεί μια ματιά στην υπάρχουσα οργάνωση της πρωτογενούς παραγωγής.

Αυτή πραγματοποιείται με καπιταλιστικούς όρους οδηγούμενη στην αποσάθρωση και τη συγχώνευσή της στις επιταγές και τις ταχύτητες των πολυεθνικών τραστ, τους εμπορικούς τιμάριθμους πάντα σε συνάρτηση με τα διεθνή χρηματιστήρια. Προσδιορίζοντας το χώρο και το χρόνο με γενεσιουργό αιτία την παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού που ξεσπά το 2007 – 2008, καταγράφονται ως κύρια επιγραμματικά τα κάτωθι συμβάντα: Έχουμε την οικονομική – κοινωνική καταστροφή των χωρών του νότου της Ευρώπης, τη μετατροπή τους σε προτεκτοράτα της υπερεθνικής ελίτ του κεφαλαίου, σε ειδικές οικονομικές ζώνες. Η νεοφιλελεύθερη ρητορική της «αντικρατικής» προπαγάνδας εφαρμόζεται ήδη με ιδιωτικοποιήσεις, προγράμματα δημοσιονομικής εξυγίανσης, σμίκρυνση του κράτους «πρόνοιας», φτωχοποίησης των πληθυσμών… διασφαλίζοντας τη μείωση του εργατικού κόστους, την οικονομική αφαίμαξη μέσω φόρων, την ανάπτυξη της συσσώρευσης του κεφαλαίου.

Υπό αυτό το φάσμα, έχουμε την πανευρωπαϊκή ενίσχυση της ακροδεξιάς με επαναφορά του λόγου περί κρατικού παρεμβατισμού της αυτονομίας του έθνους – κράτους και του αντιμεταναστευτικού μίσους υπό την αιγίδα των ευρωσκεπτιστικών, μιας ανταγωνιστικής δύναμης που τρέφεται από τις αποτυχημένες πολιτικές της Ε.Ε. και συσπειρώνεται διαρκώς. Το περιβάλλον παραμένει πολιτικά αποσταθεροποιημένο και η οικονομική αβεβαιότητα αποκτάει μόνιμα χαρακτηριστικά. Μονιμότητα διαφαίνεται στο μέλλον για τις πολιτικές λιτότητας, ρητρών δημοσιονομικής πειθαρχίας, ελαστικών σχέσεων εργασίας. Μονιμότητα αποκτάει και ο αυταρχισμός του κράτους έκτακτης ανάγκης.

Τα τελευταία έτη με αλληλένδετη σύνδεση την οικονομική κρίση, έχουμε άνοδο των συγκρούσεων και συρράξεις ανά την υφήλιο, έκρηξη της αραβικής άνοιξης στη βόρεια Αφρική, μετατροπή από εγκάθετους των λαϊκών εξεγέρσεων σε εμφύλιους πολέμους. Έχουμε πολέμους σε Ουκρανία, Ιράκ, Συρία, Παλαιστίνη, Λιβύη, Πακιστάν, Σομαλία, Αφγανιστάν. Πολεμική ένταση διαφαίνεται, επίσης, στην ανατολική Μεσόγειο για τα διαμερίσματα – φιλέτα της Α.Ο.Ζ.. Συνέχιση και ένταση, λοιπόν, των πολέμων για τα γνωστά γεωπολιτικά συμφέροντα ελέγχου των ενεργειακών πηγών. Ιδιαίτερης παρατήρησης χρήζει ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός του πολέμου στην Ουκρανία, με την επίσημη αναβίωση και αναγνώριση των Ναζί στη συγκυβέρνηση του Κιέβου, η στήριξη και αγαστή συνεργασία τους από Ε.Ε. – Η.Π.Α. και Ν.Α.Τ.Ο. για τον ενεργειακό έλεγχο της κεντρικής – ανατολικής Ευρώπης.

Τόσο σε αυτή την περίπτωση, όσο και στη θερινή αιματοχυσία που συντελέστηκε κατα του παλαιστινιακού λαού από το κράτος του Ισραήλ, οι πολιτικές αναλύσεις και αναφορές των ίσων αποστάσεων από πολιτικά αλλοπρόσαλλους, καρπός πολιτικής σύγχυσης και ένδειας των ημερών μας, συνιστούν θέσεις απαξίωσης και εξευτελισμού. Από την αύξηση των πολεμικών συρράξεων, τον οικονομικό στραγγαλισμό και την ανέχεια, τις δολοφονίες στις φαβέλες του Ρίο για το μουντιάλ, έως την αύξηση του μεταναστευτικού ρεύματος, τους πνιγμούς στη Μεσόγειο και τις εκτελέσεις στα σύνορα της θωρακισμένης Ευρώπης φρούριο, ο καπιταλισμός ως ωμή πραγματικότητα, καταρρίπτει τις ευαισθησίες των ρεφορμιστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων που αντικρούουν το μονόδρομο των βίαιων λαϊκών επαναστάσεων, προτείνοντας έναν κόσμο εφικτό μέσα από τον εξευγενισμό του καπιταλισμού. Ας έρθουμε τώρα λοιπόν στα οικεία, στο εν Ελλάδι προτεκτοράτο του υπερεθνικού κεφαλαίου, στη συμπεριφορά ενός κράτους υποτελούς και συνένοχου, που έχει εκτραχυνθεί στην ίδια του τη συνταγματική βάση, των τοποτηρητών και του πολιτικού προσωπικού της Τρόικας, που κυβερνάει αυτόν τον τόπο.

Ο καπιταλισμός στην Ελλάδα διετέλεσε ένα παγκόσμιο πείραμα για τα σύγχρονα δεδομένα, εξαπολύοντας επίθεση σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής. Οι ελληνικές συγκυβερνήσεις της κρίσης, των συνεργατών για τη διάσωση των τραπεζών από το αίμα του λαού, θα μείνουν χαραγμένες στη λαϊκή συνείδηση και την ιστορία για τα εγκλήματα που διαπράχθησαν και συνεχίζονται εναντίον του εγχώριου πληθυσμού. Με την άνοδο του Σαμαρά στην εξουσία διατρανώθηκε ο αναβεβλημένος εθνικισμός, η υστεροφημία του θα διαθέτει το θατσερικό προφίλ με ένα πλούσιο βιογραφικό ξεκινώντας από το παραδειγματικό σπάσιμο της πολύμηνης απεργίας της χαλυβουργίας το καλοκαίρι του 2012, τις επιστρατεύσεις εργαζομένων, τα «απελευθερωμένα» ωράρια, το διαλυμένο αρραβώνα της με τη χρυσή αυγή, τις εισβολές σε κατειλημμένους χώρους, τους βασανισμούς κρατουμένων και διαδηλωτών, τα δικαστικά πραξικοπήματα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, τις φυλακές υψίστης ασφαλείας, τον περιορισμό κοινωνικών δαπανών, τους αυτόχειρες, τα συσσίτια, τις λογιστικές αλχημείες για το ματωμένο πλεόνασμα, την εκκαθάριση του πλεονάζοντος πληθυσμού.

Η ελληνική κυβέρνηση σε υποτελή στάση πάντα είναι εγκληματικά συνυπεύθυνη των τραπεζιτών και υπόλογη, μεταξύ άλλων, που έσπευσε στην αναγνώριση του φασιστικού καθεστώτος στην Ουκρανία, στην αποδοχή ταφής χημικών δυτικά των Χανίων, στην παροχή εξοπλισμού και τη διάθεση υποδομών στο Ν.Α.Τ.Ο. για τον πόλεμο που διαδραματίζεται στη Συρία. Βρισκόμαστε σε μια εποχή, όπου η κοινωνική κρεατομηχανή δουλεύει δίχως αναστολές, σε μια περίοδο όπου το δόγμα του σοκ και δέος με την απροκάλυπτη προπαγάνδα των επίπλαστων εκβιαστικών διλημμάτων έχει τρόπον τινά παρέλθει και φαντάζει πλέον ως προθέρμανση. Οι εξαγγελίες του πάσχοντος από μεγαλοϊδεατισμούς Σαμαρά για οικονομική «ανάπτυξη» συνώνυμης με την καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου, για success story και άλλα κουλά και χάπενινγκ, έρχεται να γκρεμίσει συθέμελα το πρόσφατο μίνι κραχ στο χρηματιστήριο Αθηνών, στα μέσα Οκτωβρίου.

Το βίωμα όμως υπερβαίνει κάθε αριθμητικού και θεωρητικού επιχειρήματος. 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, εργαζόμενοι απλήρωτοι για μήνες, κατασχέσεις κατοικιών, διάλυση της μικρομεσαίας τάξης και οικονομική αφαίμαξη από φοροληστρικές επιδρομές.Τώρα είναι που απολύουν, τώρα είναι που ξεπουλάνε μέσω ΤΑΙΠΕΔ τη δημόσια περιουσία. Τώρα αποτελεί καθημερινότητα οι σκραπάδες να ψάχνουν στο δρόμο, οι άστεγοι να στοιβάζονται στις πυλωτές, οι συνάνθρωποι να βουτάνε στους κάδους αναζητώντας τροφή, οι άνεργοι στις ουρές του ΟΑΕΔ και στα συσσίτια, το επισφαλές ελαστικό καθεστώς εργασίας και η εργοδοτική τρομοκρατία να αποτελούν δεδομένο. Όσον αφορά την επερχόμενη, όπως διαφαίνεται, κυβέρνηση του Σύριζα γνωστοί για τις κωλοτούμπες, που προτείνουν κεϋνσιανιστικές συνταγές και μετοχικές εταιρίες βαφτίζοντάς τις αυτοδιαχειριζόμενες, που στοχοποιούν τον καζινοκαπιταλισμό και εκφάνσεις του νεοφιλελευθερισμού, όχι όμως ποτέ το ίδιο το σύστημα του καπιταλισμού, που κομπορρημονούν ότι θα τιθασεύσουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα, μόνο αποπροσανατολιστικές σκοπιμότητες υπηρετούν, μόνο η φαιδρότητα τους χαρακτηρίζει.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

Με τις συλλήψεις μελών των επαναστατικών οργανώσεων της 17Ν και Ε.Λ.Α., υπό το πρίσμα της επιβολής της υπερατλαντικής συμμαχίας του αμερικανικού και ευρωενωτικού δόγματος κατά της «τρομοκρατίας», ένας ιστορικός κύκλος αντίστασης υποχωρεί. Τη σκυτάλη και το καθήκον έναντι των εδραιωμένων πλέον μορφών του νεοφιλελευθερισμού, αναλαμβάνει ένας κόσμος αντιστεκόμενων, που παρά τις θεωρητικές διαφοροποιημένες προβολές και τα ιδεολογικά μορφώματά τους, κατάγεται από το αναρχικό κίνημα. Από μια γενιά που εντρύφησε στο μητροπολιτικό αντάρτικο, οξύνοντας τον κοινωνικό ταξικό πόλεμο, όπου η πλειοψηφία της ήταν παρούσα και καρπός της εμπειρίας και των θέσεων της ήταν η πολιτικοποίηση και η διάχυση της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008.

Στην ίδια γενιά που από τα εκτονωτικά χαρακτηριστικά της κάθε εξέγερσης έως την παρούσα συνθήκη του ανηλεή πολέμου της οικονομικής κρίσης, οι ίδιοι οι καιροί έθεσαν το ζητούμενο και το ερώτημα για το ένα βήμα παραπάνω προς την προλεταριακή αντεπίθεση, προς την κοινωνική επανάσταση. Την τελευταία δεκαετία έχουμε γίνει αρκετές φορές μάρτυρες του τηλεοπτικού σόου που είχε εγκαινιαστεί το καλοκαίρι του 2002.

Η ύπαρξη δεκάδων πολιτικών κρατουμένων, πέραν του φυσικού τους προσώπου και της ιδιαίτερης ξεχωριστής περίπτωσης, σηματοδοτούν τα αποτυπώματα μιας ζωντανής κοινότητας, ενός αδιόρατου κοινωνικού ταξικού πολέμου, άλλοτε σε ύφεση και άλλοτε σε ένταση, εκπροσωπούν τις σπασμωδικές και ασυνεχείς εχθροπραξίες εναντίον των υπαίτιων των κοινωνικών δεινών, εναντίον του κεφαλαίου και του κράτους.

Είναι αναμενόμενο ότι το κράτος, κάθε στιγμή που θα δράττει την ευκαιρία, θα επιδιώκει να καρπωθεί την υπεραξία με χρήση υπόγειων μεθόδων για να στεφθεί εγγυητής της κοινωνικής ομαλότητας και της εύρυθμης λειτουργίας του συστήματος, για να διαλαλήσει προς πάσα κατεύθυνση την ισχύ του άτρωτου προσωπείου του. Θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι είναι μειονέκτημα μας να αιφνιδιαζόμαστε και να μη μπορούμε να φανταστούμε σε τι εχθρικό στάδιο μπορεί να συμπεριφερθεί ο καπιταλισμός, όπως ιστορικά και σύγχρονα συμβαίνει σε άλλες γωνιές της γης για να διαφυλάξει τα συμφέροντά του.

Είναι αυτονόητο ότι οι αξιωματούχοι του κράτους χρηματίζονται, ευελπιστούν σε παράσημα και στην ιεραρχική ανέλιξη, πουλάνε νόμο και τάξη. Αναμενόμενο, όπως συνέβαινε πάντα με την εκάστοτε εξουσία, να στηλιτεύουν, να υπαγορεύουν την τηλεοπτική σπέκουλα εναντίον των αντιπάλων τους, να επιχειρούν την αποπολιτικοποίηση του εσωτερικού εχθρού, την αποδόμησή του. Όταν όμως σταδιακά αναδιαρθρώνεται ο κατασταλτικός μηχανισμός, όταν εμπλουτίζονται και αναβαθμίζονται διαρκώς οι τρομονόμοι, χτίζονται φυλακές υψίστης ασφαλείας, φυλακές Γκουαντάναμο για τη φυσική και πολιτική εξόντωση των αντιπάλων, δεν κάνουν τίποτα περισσότερο παρά να ξορκίζουν το φόβο τους. Προσπερνάνε τους τύπους και τα προσχήματα, εισβάλλουν σε σπίτια, εξαπολύουν σε συνεχή ένταση την ιδεολογική τους προπαγάνδα, επιχειρούν να περισώσουν την πολιτική τους αποσταθεροποίηση από τους τριγμούς της κοινωνικής νομιμοποίησης.

Σε αυτή την τροχιά της προστασίας του συστήματος, ενώπιον της πιθανότητας επανάληψης μιας εξέγερσης και μέσα από τη διάρκεια της διετούς κοινωνικής έντασης και ταραχών του 2010–2012 οργανώθηκε η θωράκισή τους, αυξήθηκε η αστυνομοκρατία, πραγματοποιήθηκαν στρατιωτικές ασκήσεις, αναδιαρθρώθηκε η κατασταλτική στρατηγική. Σε αυτή την τροχιά επαναφέρονται τακτικές του παρελθόντος και η εμφυλιοπολεμική ρητορική, ενισχύεται το μίσος τους για τον εσωτερικό εχθρό, για την πολιτική ανυπακοή, για ό,τι δεν υποκύπτει στο σύγχρονο κάτεργο. Με το δίκιο του λοιπόν το ανδροειδές πρώην υπουργός δημόσιας τάξης Ν.Δένδιας να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για κάποιους χιλιάδες που φλερτάρουν με την κοινωνική επανάσταση. Μέσω μιας ανασκόπησης, καταγράφεται ο αριθμός των πολιτικών κρατουμένων να υπερβαίνει το προηγούμενο των τελευταίων δεκαετιών, παρατηρείται η αύξηση των αιχμαλώτων του κοινωνικού ταξικού πολέμου. Αυτό από μόνο του συνιστά ένα επιπλέον βάρος και μια σημαντική παράμετρο εντός της οικονομικής συστημικής κρίσης για τη συζήτηση της υπέρβασης με την ταυτόχρονη πολιτική εξωστρέφεια.

Η παρακαταθήκη διαθέτει μία πληθώρα ριζοσπαστικών και αντιθεσμικών εγχειρημάτων, συλλογικοτήτων και αυτοοργανωμένων χώρων, καταλήψεων και στεκιών που ως ψηφίδες ενός ανταγωνιστικού κινήματος, αμφισβητούν έμπρακτα ένα καθεστώς εκμετάλλευσης και καταπίεσης, επιτίθενται στις καπιταλιστικές δομές και το σύστημα. Σ’ αυτή την πολυμορφία εμπεριέχονται κινήσεις άμεσης δράσης και σαμποτάζ που διαχέονται στο μητροπολιτικό ιστό, επιτίθενται σε καπιταλιστικούς στόχους και αξίες, πλήττοντας συμβολικά και υλικά τους αντιπάλους.

Η ιστορική, συλλογική, υποκειμενική συνθήκη δεν κρίνεται ως στατική και παγιωμένη, αλλά μέσα από τη ρευστότητά της και τα στάδια ανάπτυξής της. Προς την επαναστατική προοπτική που δε μένει στην επίφαση ή στην επίκληση και την επαναστατική φρασεολογία, αλλά βαίνει στο σχεδιασμό και επιζητά τις πρακτικές εφαρμογές του ανατρεπτικού σχεδίου. Τη μαχνοβίτικη αυτοπειθαρχία, την ανάληψη ευθυνών και δεσμεύσεων πάνω στην πολιτική διεργασία διάρθρωσης δομών, διακήρυξης πλατφόρμας και συντακτικών πολιτικών θέσεων, στον προκαθορισμό στρατηγικής, στη συγκεκριμενοποίηση και ιεράρχηση βραχυπρόθεσμων και σχεδιασμού απώτερων στόχων, στον προσδιορισμό τακτικής και αντιπροσωπευτικής συμπεριφοράς καίριων πολιτικών παρεμβάσεων και αντανακλαστικών σε κρίσιμα συγκυριακά γεγονότα, στην κατοχύρωση κοινωνικής όσμωσης, στη δημόσια συμπαγή παρουσία και πολιτική κεφαλαιοποίηση του αγώνα μας, στα επιθετικά εγχειρήματα καταστροφής πραγμάτων και προσώπων του αντιπάλου, στις εφεδρικές αμυντικές υποδομές, στη μαζικοποίηση δυνάμεων κρούσης, στη διασύνδεση κάθε κρίκου συλλογικής ανατρεπτικότητας ενάντια στον κατακερματισμό, στην έμπρακτη αλληλοϋποστήριξη και αλληλεγγύη μεταξύ των εγχειρημάτων.

Διεργασίας εν τέλει και λειτουργίας πάνω στο μείζον διακύβευμα ενός πρωτοποριακού επαναστατικού κινήματος με ταξικά αντιθεσμικά και αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Στο πολιτικό ρεύμα επικαιροποίησης της ταξικής μνήμης, του συλλογικού ανατρεπτικού σχεδίου εναντίον των κύριων πηγών από όπου εκπορεύεται η εξουσία. Ενός επαναστατικού κινήματος αυτενέργειας, που δεν ανατίθεται στην ουδέτερη κοινωνία, που δε μετατίθεται στο αόριστο μέλλον. Δεν είναι το θεαματικό παράγωγο του άκριτου βολονταρισμού και των πολιτικών του εκπτώσεων, δεν είναι το οικοδόμημα των πολιτικών της μετριοπάθειας και δε συγκροτεί την υπόσταση του από τη μανιχαϊστική αντιπαράθεση.

Η πολιτική συγκρότηση και η επαναστατική υπόσταση είναι αυθύπαρκτη, η οργάνωση, η ύπαρξη και κάθε έκφραση του νομοτελειακά, υπάγεται στην επαναστατική θεωρία. Οργάνωση που δεν έγκειται μόνο στο θεωρητικό υπόβαθρο, αλλά ενσαρκώνεται στην κίνηση. Το ζητούμενο διακύβευμα έρχεται και ως ερώτημα για να δώσει απαντήσεις απέναντι στο μέλλον των συντρόφων μας, της πολιτικής επιβίωσης και απελευθέρωσής τους. Έρχεται επικουρικά και καταλυτικά ταυτόχρονα για την πολιτική και επιχειρησιακή συγκρότηση της υπόστασης μας έναντι των αξιακών μας αρχών και των προταγμάτων μας, εντασσόμενοι αντάξια στις προκλήσεις της χρονικής συγκυρίας της καπιταλιστικής κρίσης που συνεχίζεται και των κοινωνικών αποτελεσμάτων της. Εντός της επισφαλούς ελαστικής συνθήκης για το προλεταριάτο, της φτωχοποίησης και της κοινωνικής εξόντωσης.

Η έκφραση της αλληλεγγύης απέναντι στους αιχμαλώτους του κοινωνικού ταξικού πολέμου συνάδει με την πολιτική νομιμοποίηση των επαναστατικών εγχειρημάτων της ένοπλης προπαγάνδας που έχουν τελεστεί και γι αυτά κατηγορούνται οι κρατούμενοι. Είτε είναι σε θέση οι δικαστικές αρχές να αποδεικνύουν πού η κάθε κατηγορία άπτεται βάσει του κάθε δικονομικού άρθρου, είτε όχι. Όπως και η έκφραση αλληλεγγύης απέναντι στους αιχμαλώτους συνάδει με την πολιτική και ιδεολογική υπόσταση και ταυτότητα που εκπροσωπεί ο κάθε πολιτικός κρατούμενος τασσόμενος στην όχθη του στρατοπέδου υπερασπιζόμενος την επαναστατική υπόθεση.

Η αντίσταση δε θα πρέπει να προκύπτει μόνο ως απάντηση στις αυθαιρεσίες και τις καταχρήσεις της εξουσίας, αλλά απέναντι στην ίδια την ύπαρξή της. Οι εκφάνσεις της επιβολής της , όμως, αποτελούν εφαλτήρια για αντεπίθεση. Όταν η εξουσία αυθαιρετεί, υποσκάπτει τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα με ποικίλες υπονομευτικές μεθόδους, όταν καταργεί τα τεκμήρια αθωότητας ή δεν αποδεικνύει την ενοχή του κρατούμενου, δε συνεπάγεται ότι αντιδραστικά ως εχθρικά μέτωπα πρέπει να αποδεχόμαστε την ασυδοσία τους και την ομηρία μας. Η αλληλεγγύη μας στο σύντροφο Αντώνη δεν αναγνωρίζει τα πλαίσια αθωότητας και ενοχής, νόμιμου ή παράνομου.

Η αλληλεγγύη αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της αντίστασης, αξιακή θέση προτάγματος για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας. Είναι αλληλεγγύη σε ένα σύντροφο αιχμάλωτο από το δικό μας μετερίζι, από το δικό μας στρατόπεδο, που υπερασπίζεται και προάγει την επαναστατική υπόθεση, που υπερασπίζεται τη συντροφικότητα και την αξιοπρέπεια. Του γκρεμιστή τα όπλα νους, καρδιά και χέρι για τη συνέχιση και όξυνση του ταξικού πολέμου. Για το γκρέμισμα του κόσμου της εξουσίας. Για το γκρέμισμα κάθε φυλακής. Πόλεμος που δε γίνεται να παραβλέπει τις απώλειες του, που δεν εγκαταλείπει τους αιχμαλώτους του. Απέναντί μας υψώνονται οι φυλακές τύπου Γ, οι φυλακές Γκουαντάναμο, που αποτελούν τη φυσική μετάβαση ενός απονομιμοποιημένου αυταρχικού κράτους που έχει εκτραχυνθεί. Γιατί ως φυλακές τέτοιες από τη φύση τους συνθέτουν την ωμότητα και την εκδικητική λειτουργία εναντίον των κρατουμένων, περιστέλλοντας σημαντικά τα ατομικά δικαιώματα και την πολιτική τους έκφραση και αποσκοπούν επί της ουσίας στη μη πολιτική τους επιβίωση. Αν δεν καταργηθούν θα πρέπει να γκρεμιστούν για προσβολή της ανθρωπότητας.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΑΝΤΩΝΗ ΣΤΑΜΠΟΥΛΟ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συντρόφισσες-οι για την αλληλεγγύη και την ανατροπή

Το παρόν κείμενο αποτελεί προϊόν συνδιαμόρφωσης ατόμων που συναντήθηκαν με αφορμή τη σύλληψη του Αναρχικού Επαναστάτη Αντώνη Σταμπούλου (τυπώθηκε στην τυπογραφική κολεκτίβα ROTTA)

αναδημοσίευση από Βαθύ Κόκκινο

Σελίδες αντιπληροφόρησης από τις εξελίξεις στην Ουκρανία (pdf)

Κλικ ΕΔΩ για εμφάνιση pdf

Η παρούσα μπροσούρα συντάχθηκε πάνω στην αναγκαιότητα πληροφόρησης έξω από την καθεστωτική γραμμή αφήγησης για το πραξικόπημα και την αντιδραστική/φασιστική κυβέρνηση που έχει προκύψει στην Ουκρανία. Μαζεύτηκε υλικό και έγινε προσπάθεια διασταύρωσης των πηγών ως προς την εγκυρότητά τους, λόγω της δυσκολίας πληροφόρησης, αλλά και για εκτιμήσεις που γράφονταν κυρίως στο διεθνή τύπο. Μέρος σε όλη αυτήν την δραστηριότητα πήραν σύντροφοι από ένα ευρύ πολιτικό φάσμα του ταξικού ανταγωνιστικού κινήματος, βοηθώντας με κάθε τρόπο στο μάζεμα υλικού, θέτοντας προβληματισμούς, ανοίγοντας ζητήματα, από προλεταριακές διεθνιστικές θέσεις. Την τελική επεξεργασία για την παρουσίαση του υλικού πραγματοποίησε η ομάδα εργασίας από το περιοδικό Bίδα και το blogspot proletconnect.

Παρά τις όποιες δυσκολίες, την ρευστότητα και την συνεχή ροή, η μπροσούρα θέλει να συμβάλλει στην αντιπληροφόρηση, βοηθώντας κι αυτή με τη σειρά της επεξεργασίες ομάδων και συλλογικοτήτων με σκοπό την ευρύτερη κατανόηση των γεγονότων και των συμπερασμάτων που θα βγούν από αυτά.

Τυπώθηκε στην Αθήνα, τον Ιούνη του 2014 σε 500 αντίτυπα.

αναδημοσίευση από Prolet Connect

Σελίδες αντιπληροφόρησης από τις εξελίξεις στην Ουκρανία

Η παρούσα μπροσούρα συντάχθηκε πάνω στην αναγκαιότητα πληροφόρησης, έξω από την καθεστωτική γραμμή αφήγησης, για το πραξικόπημα και την αντιδραστική/φασιστική κυβέρνηση που έχει προκύψει στην Ουκρανία. Μαζεύτηκε υλικό και έγινε προσπάθεια διασταύρωσης των πηγών ως προς την εγκυρότητά τους, λόγω της δυσκολίας πληροφόρησης, αλλά και για εκτιμήσεις που γράφονταν κυρίως στον διεθνή τύπο. Μέρος σε όλη αυτήν τη δραστηριότητα πήραν σύντροφοι από ένα ευρύ πολιτικό φάσμα του ταξικού ανταγωνιστικού κινήματος, βοηθώντας με κάθε τρόπο στο μάζεμα υλικού, θέτοντας προβληματισμούς, ανοίγοντας ζητήματα από προλεταριακές διεθνιστικές θέσεις. Την τελική επεξεργασία για την παρουσίαση του υλικού πραγματοποίησε η ομάδα εργασίας από το περιοδικό Bίδα και το blogspot proletconnect.

Παρά τις όποιες δυσκολίες, τη ρευστότητα και τη συνεχή ροή, η μπροσούρα θέλει να συμβάλλει στην αντιπληροφόρηση, βοηθώντας κι αυτή με τη σειρά της επεξεργασίες ομάδων και συλλογικοτήτων με σκοπό την ευρύτερη κατανόηση των γεγονότων και των συμπερασμάτων που θα βγουν από αυτά.
Τυπώθηκε στην Αθήνα, τον Ιούνη του 2014 σε 500 αντίτυπα.

Από την πλευρά μας, ως κομμάτι του πολύμορφου ταξικού ανταγωνιστικού κινήματος, έχουμε πολλές φορές επισημάνει, ότι μόνο μια αυτόνομη πολιτική οργάνωση της τάξης θα μπορούσε να αντιληφθεί πόσο επικίνδυνες είναι οι συμμαχίες με τον ταξικό εχθρό, στη συγκεκριμένη περίπτωση και με τον ρωσικό ιμπεριαλισμό και να διαμορφώσει μια στρατηγική εναντίον του. Όπως και μια στρατηγική απέναντι στην ίδια την ενδοϊμπεριαλιστική σύγκρουση. Μόνο μια τέτοια οργάνωση, χτισμένη μέσα από επίμονες, σταδιακές, κοινωνικοπολιτικές διεργασίες, θα μπορούσε να πολεμήσει τους νεοναζί σε κάθε επίπεδο, πολεμώντας τη ρίζα της ύπαρξής τους, την επίθεση του Κεφαλαίου. Η οποία, όπως βλέπουμε και στην Ουκρανία, θα συνεχιστεί με ή χωρίς νεοναζί στην κυβέρνηση, με στολές παραλλαγής ή με κεντροδεξιά κουστούμια. Προς αυτή την κατεύθυνση της οργάνωσης στηρίζουμε τις αντιφασιστικές-αντικαπιταλιστικές ομάδες και δράσεις στην Ουκρανία και συνεχίζουμε την προσπάθειά μας για την αντιπληροφόρηση μέσα από τα μέσα που διαθέτουμε… (blogspot, έντυπο κ.λπ.) Γιατί, αν για τους καπιταλιστές η μόνη λύση είναι η καταστροφή, για την εργατική τάξη η μόνη λύση είναι η καταστροφή του καπιταλισμού.

Ή όπως έχει ήδη τεθεί: Κομμουνισμός ή Βαρβαρότητα.

πηγή: http://proletconnect.blogspot.gr/